Pierre opgenomen in de cloud

Door: Arjen Vos. Beste Pierre, je stelt me voor een onmogelijke opgave… Natuurlijk wordt er, nu je voor eeuwig bent opgenomen in de cloud (je eigen woorden), een ‘in memoriam’ over jou verwacht. Maar waar te beginnen? En waarover moet het gaan? Iemand als jij, die schrijven tot kunst verhief, die zo veelzijdig was en betekenis heeft gehad op politiek en cultureel gebied, die een luis in de pels was van zoveel instanties, die mensen anders liet kijken en denken, daar is binnen de 800 woorden die we hanteren voor een gedenkstukkie niet aan te beginnen.

Doen we het in de stijl van veel van jouw hier geleverde pennenstreken, dan kan ik het vol zetten met allerlei linkjes naar alles wat je op AalsmeerVandaag geschreven hebt. Je nalatenschap op ons platform is ongekend van omvang.

“Ik heb het geluk gehad dat ik als kind heb leren lezen en schrijven, daar heb ik mijn hele leven mijn brood mee verdiend,” tekende onze vriendin Leni Paul vier jaar geleden op uit jouw mond. Aanleiding waren de net van jouw hand verschenen boeken ‘Stameltaal’ en ‘Don Quichotte in Aalsmeer’. Van jouw hand… je linker, wel te verstaan, want een rechter had moeder natuur je niet meegegeven. Maar onze andere vriendin Ulla Eurich vertelde me iets anders. Dat je, in de tijd dat je raadslid was van D66 en later PACT, gekscherend zei dat je hem kwijt was geraakt toen je een VVD’er de hand had geschud. En dat je fractiegenoten de kurkentrekker naar jou vernoemden, omdat het ene pootje niet meedraaide. Flauw natuurlijk, maar je zag er de humor wel van in.

Vijf boeken schreef je in totaal. De uitgave van ‘Hedendaags Bijgeloof’ in het voorjaar van 1991 was aanleiding om jou te interviewen. Als jong bureauredacteurtje van de Nieuwe Meerbode was ik onder de indruk van jou, een prominente Aalsmeerder die niet alleen een echt boek had geschreven, maar ook nog als redacteur bij de NOS werkzaam was. En je was lid van de vrijmetselarij, een ‘geheim genootschap’ waarover ik toen voor het eerst hoorde en die ik bijzonder interessant vond. Allervriendelijkst beantwoordde je mijn vragen en je was, op een enkele kanttekening na, content met mijn eindproduct, waarvan ik wilde dat ik het ergens anders had bewaard dan op een 3.5 inch floppy disc…

Nooit had ik kunnen bedenken dat ik 25 jaar na dato tien jaar lang eindredacteur mocht zijn van jouw wekelijkse pennenstreken. Veel redigeerwerk was er meestal niet nodig. Wel moest ik je soms verzoeken om de onderwerpen ‘wat Aalsmeerser’ te houden en iets minder woorden te gebruiken. Dat begreep je dan wel. En die linkjes. Soms zag het er wel erg blauw van. Vanwege de hoeveelheid controleerde ik ze niet altijd. Jij wel. Regelmatig volgde er dan snel een verzoek om een aanpassing.

Als schrijver kan en wil ik niet aan je tippen. Niet voor niets hebben we je in 2020 onderscheiden met de Han Carpay Trofee, de enige die ooit is uitgereikt. Gewoon omdat niemand op dat niveau kon en kan wedijveren met jou en Han. Je was uniek, Pierre, maar bleef bescheiden. Strijdbaar tot het laatst wist je er nog een stukkie uit te persen, zoals ‘Het is mooi geweest’, van een jaar geleden. En als afscheidsgroet kwam je vorige maand met ‘Ondanks mijn waarschuwingen’, met daaronder je allerlaatste woorden op AalsmeerVandaag: ‘Ik dank mijn trouwe lezerschare voor hun medeleven…’

Hebben we het nog niet gehad over die andere liefhebberij van je: jazz. Niemand kon er lyrischer over schrijven dan jij. Ik vroeg jazzmuzikant Marnix Busstra deze week om wat herinneringen te delen. Nadat hij van de schrik over jouw laatste nieuws bekomen was, herinnerde hij zich hoe boeiend jij kon vertellen over de concerten die je ooit had bijgewoond van jazzgrootheden als Billie Holiday en John Coltrane. “Uit Pierres verhalen sprak de liefde voor de traditie van jazz,” zo vertelde hij me. Ook zei hij dat jij zo trots was dat Marnix (‘een beestachtig goede’ jazzgitarist volgens jou) uit Aalsmeer afkomstig is. Graag nam Marnix zijn muziekvrienden voor je mee als je hem uitnodigde voor een concert in Bacchus. Én zijn vader, met wie je dan samen zat te genieten. Marnix vindt het ontzettend knap van je dat je ondanks de teloorgang van de jazz altijd hebt doorgezet en het vuurtje brandend hebt weten te houden. Tot en met het rondgaan met de pet om de beloning voor de muzikanten nog een beetje aantrekkelijk te maken.

Respect, Pierre, voor hoe je ondanks je ziekte hebt doorgezet. “Was ik maar dood,” zei je me, nadat je door een val in verpleeghuis Bornholm moest revalideren in een onhandig ingedeelde kamer waar de tv te klein was en je om een hoekje moest kijken om vanuit bed het WK hockey te kunnen volgen. Je vond het maar niks: dat balletje was nauwelijks te zien. Voetbal vond je daarentegen, vanwege het formaat bal, een verademing. En je kreeg schilderles. Michel Sehstedt, van wiens magisch realisme je groot liefhebber was, hielp je met de fijne kneepjes. En verdraaid, je kon er ook nog wat van. Naast al het geschreven woord nog een ander soort bijdrage voor de nalatenschap. Benieuwd naar wat je nog meer had geschilderd als de tijd je niet had ingehaald.

Je ziet het, Pierre: die 800 woorden gaan me niet lukken, maar soms moet er een uitzondering gemaakt kunnen worden. Je had trouwens groot gelijk met je laatste pennenstreek: ‘Het is mooi geweest…’

(O ja Pierre, ik heb de linkjes gecontroleerd: ze kloppen.)