Pierre’s pennenstreken: ‘De dreun en andere deuntjes’

Gehoorschade voorkomen (Foto: Archief AV)

Door: Pierre Tuning. Pennenstreek 513. Er is geen ontsnappen aan. Bij de Pramenrace, Muziekfeest op het Raadhuisplein, Bandjesavond…
In de hedendaagse muziek voor jongeren weergalmt een aanhoudende, pulserende beat – een ritme dat niet enkel in de oren dreunt, maar diep in het lijf resoneert. Dit ritme roept bij hen een soort oergevoel op, als het kloppen van een hart. De zware, alles doordringende baslijnen bieden niet alleen energie en opwinding, maar ook een verlangen naar de geborgenheid van de baarmoeder, waar het eerste geluid dat elk mens hoort het ritmische kloppen van het moederhart is.

Die dreunende beat is een brug naar het prille begin, naar het ritme dat ieder mens ooit troostte. In die eindeloze golfslag van geluid schuilt een universeel verlangen: om even terug te keren naar het absolute vertrouwen, naar het kloppende teken dat je gedragen wordt, veilig en ongestoord.
‘Veilig en ongestoord’… Maar mij stoort het geweldig! En gehoorschade had ik al – op mijn leeftijd!

Jazzmuziek
Het zware bonken van festivalmuziek is gericht op het ‘wij-met-zijn-allen-gevoel’, jazz wil juist het tegendeel: het gaat altijd om de allerindividueelste uitingen van identiteit. Met zijn unieke balans tussen structuur en improvisatie biedt jazz een venster naar emoties, strijd, vreugde en het verlangen naar vrijheid. Het is een muzikale vertelling van het menselijk bestaan, doordrenkt van authenticiteit en expressie.

Wat jazz werkelijk onderscheidt van andere muziekstijlen, is de nadruk op improvisatie. Iedere uitvoering van een jazznummer is uniek, afhankelijk van het moment en de emotie van de uitvoerende artiest. Dit weerspiegelt de onvoorspelbaarheid van het leven zelf.

Hoewel jazz zijn wortels heeft in de Verenigde Staten, is het een wereldwijde taal geworden. Het overstijgt cultuur, taal en sociale grenzen. Jazz demonstreert hoe mensen, ondanks hun verschillen, samen kunnen komen om iets moois en betekenisvols te creëren.

Jazz staat synoniem voor vrijheid. Het biedt muzikanten een platform om hun unieke stem te laten horen, om vrij van belemmeringen te spelen en om zichzelf uit te drukken op een manier die volledig authentiek is. Tegelijkertijd is jazz een herinnering aan de voortdurende menselijke strijd voor gelijkheid en rechtvaardigheid.

In de moderne tijd blijft jazz evolueren. Het wordt vermengd met andere genres, zoals hiphop, elektronische muziek en wereldmuziek, en blijft zichzelf heruitvinden. Deze voortdurende vernieuwing onderstreept de vitaliteit van jazz als een kunstvorm die relevant blijft in een steeds veranderende wereld.

Artificial Intelligence
Kan AI de essentie van jazz vangen? Hoewel deze technologie complexiteit en harmonie kan modelleren, blijft improvisatie, een kernaspect van jazz, een uitdaging. Improvisatie vereist niet alleen technische vaardigheid, maar ook intuïtie, emotie en een diep begrip van menselijke interacties — kwaliteiten die AI niet bezitten.

Een van de grootste beperkingen van AI is het gebrek aan emotie. Jazz is een stijl die verhalen vertelt en gevoelens overbrengt, vaak geïnspireerd door de ervaring van de muzikant. Omdat AI geen emoties ervaart, mist het de kern van wat jazz uniek maakt. Een computer kan tonen rangschikken en harmonieën creëren, maar zonder de menselijke ziel blijft de muziek oppervlakkig.

Hoewel AI patronen kan herkennen en voorspellen, blijft echte improvisatie buiten bereik. Improviseren in jazz betekent het breken van regels, het nemen van risico’s en het voelen van de richting waarin een stuk zich ontwikkelt. Deze vaardigheden zijn moeilijk te programmeren. AI kan weliswaar reageren op inputs en variaties bieden, maar de mate van spontaniteit en originaliteit die jazz vereist, is niet volledig na te bootsen.

Een ander belangrijk aspect van jazz is de samenwerking tussen muzikanten. Tijdens een jazzsessie ontstaat er een constante dialoog tussen instrumenten, waarbij musici elkaar inspireren en uitdagen. Deze interacties zijn niet alleen technisch maar ook sociaal en cultureel geladen. AI mist het vermogen om deze dynamiek te begrijpen en authentiek deel te nemen aan deze muzikale communicatie.

Toch kan AI een waardevol hulpmiddel zijn in de jazzwereld. Denk aan het componeren van complexe stukken, het analyseren van muzikale structuren of het begeleiden van muzikanten tijdens repetities. In plaats van jazz volledig te willen repliceren, kan AI een ondersteunende rol spelen, waarbij het de creativiteit van menselijke artiesten versterkt.

(Bovenstaand stukkie werd met behulp van AI geschreven. Uiteraard heb ik het hier en daar ingekort, geredigeerd en er persoonlijke noties aan toegevoegd.– pt)

5 reacties

  1. Vele vormen van jazz kunnen mij niet bekoren en daar vallen zeker niet de namen onder die Pierre noemt.
    In mijn jeugd fietste ik vaak langs het café de IJsbreker aan de Amstel, dacht laat ik eens binnen gaan, experimentele jazz; verschrikkelijk!
    Deze ervaring heeft wel invloed gehad op mijn blik op jazz.

  2. Dank voor je reactie, Martin! Zo ongeveer ben ik ook (plm. 70 jaar geleden) naar jazz gaan luisteren. Ik zocht, na Bill Haley, Fats Domino en de Everly Brothers, naar meer expressie en raffinement in de muziek. Mijn eerste liefde was Louis Armstrong, toen stuitte ik gelukkig op Duke Ellington enz. De ‘rest is history’…!

  3. Doe mij maar jazz. In de loop van mijn 20-er jaren raakte ik helemaal uitgekeken/uitgeluisterd op/naar pop en klassiek heeft me niet langer dan een half uurtje kunnen bekoren. In totaal dan, he? Pop werd blaartrekkend eentonig, saai, op bepaalde bands na, zoals d’oude Yes en Hendrix werd maar 27.
    Punk was even leuk en ik was in London toen de ‘punkrage’ was uitgebroken. In de tabloids dan; op straat was van punk niets te merken, hier en daar stonden twee of drie personen M/F in een tamelijk opvallende outfit en versierd met veiligheidsspelden en suikerhaar verveeld tegen een muur aan geleund – amper zichtbaar door de hordes fotografen die eromheen dartelden, enthousiast de ‘rage’ in leven houdend.
    Deutsche Welle!
    Mijn zoon is werkzaam in de Electronic Dance Music en je kunt niet beweren dat dat, op basis van de hemeltergende emotieloze elektronische beats, uit niets dan muzikale bagger bestaat, sommige Deep House bijvoorbeeld is fascinerend en veel meer dan dom gebeuk op een synthetische bas. Verder bestaat het genre EDM uit zo gruwelijk veel vormen en benaderingen – het lijkt wel jazz. Jazz verruimde mijn muzikale kaders; ik leerde naar heel andere dingen luisteren dan voorheen.
    Jazz dus. De sax-solo van The Sphere in ‘Girl from Ipanema’ (Jobim, 1964) maakt zestig jaar popmuziek overbodig. Ik kende geen jazz, maar heb uitsluitend op de bekendheid van een paar namen muziek gekocht van Charlie Parker, Miles Davis en Chuck Mangione, en ik raakte helemaal verkocht toen ik later Thelonious Monk leerde snappen: buiten de maat, trage, ‘verkeerde’ noten op het ‘verkeerde’ moment – en het klopt allemaal precies. Vrijwel geen saxofonist die kon volgen wat hij live uitvrat, op Charley Rouse na. Dan hoor je dat de saxofonist op ‘Doin’ The Thing – Live at The Village Gate’ (Horace Silver Q5, opgenomen mei 1961) het moordende tempo net niet kan bijhouden (Horace Silver Q4.) Hun ‘Filthy McNasty’ is een van mijn favoriete nummers. Dat pianoloopje!
    Wat mij betreft is jazz te vergelijken met Latijn. Gedegen kennis van Latijn vormt het kader waarbinnen andere talen relatief makkelijk te leren zijn; jazz heeft in ieder geval mij geleerd breder te luisteren dan voorheen, andere muzikale talen, zo u wilt. Dat Latijn komt nog wel een keer.

  4. Vele vormen van Jazz kunnen mij niet bekoren. Het gaat tegen mijn evenwichtsgevoel in.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *




banner_martinez
adv desiree klein
mjk-advies
LJ-de-Vries
S4H
adv flower art 1
historische tuin
adv NOA tekst
adv wapen v aalsmeer klein
banner_martinez
adv desiree klein
mjk-advies
LJ-de-Vries
S4H
adv flower art 1
historische tuin
adv NOA tekst
adv wapen v aalsmeer klein