Grenzeloos jazz-avontuur in de Nieuwe Meer

Door: Pierre Tuning (recensie) Wie zondagmiddag de winterkou trotseerde om in de Nieuwe Meer het trio van pianist Mark van der Feen te komen beluisteren, werd in een muzikaal avontuur gestort zoals je dat zelden meemaakt.

Mark begint met… Johann Sebastian Bach: ‘Natuurlijk, altijd beginnen met Bach,’ zegt de pianist. Bachs prelude loopt soepeltjes over in de ‘jazz-prelude’ van Oscar Petersons compositie ‘You look good to me’ – en dan is het swingen geblazen. Een belangrijke rol in het stuk is toebedeeld aan de bassist; bij Oscar Peterson was dat Ray Brown, nu wordt die onberispelijk vervuld door Laurens Knoop. De toon is gezet.

Vervolgens kondigt Mark een stuk aan van Antonio Carlos Jobim: ‘In Brazilië heb je “Jobim International Airport”; wij hebben “Schiphol”,’ zegt hij laatdunkend. Voorafgegaan door een bekende étude van Chopin klinkt Jobims niet minder bekende nummer ‘How Insensitive’.  Nou, zo ongevoelig klinkt het allemaal niet! ‘Zwoel romantisch’ zou je eerder zeggen…

Maar dan, wakker worden! Een lange drumsolo gaat vooraf aan George Gershwins bekende jazznummer ‘I Got Rhythm’. Dat geeft het 28-jarige (!) slagwerkwonder Tim Hennekes alle gelegenheid om uit te pakken. Dan neemt pianist Mark het voortouw en improviseert er fanatiek op los en probeert het thema in alle mogelijke maatsoorten tot in de kleinste hoekjes uit.

De bekende jazzstandard Body and Soul wordt vertolkt door de gestreken contrabas van Laurens Knoop. Het was moeilijk, bij deze uitvoering niet te denken aan de tenorsaxofonist Coleman Hawkins uit 1939. Zanger Eddie Jefferson heeft in 1968 een tekst (vocalese) op die klassieke tenor-improvisatie gemaakt. Het verbaasde mij om achteraf van Laurens te horen dat hij de beroemde solo van Hawkins helemaal niet kende!

De uiterst swingende uitsmijter voor de pauze is het overbekende ‘Glory, Glory, Hallelujah’, een ‘negro-spiritual’ die zelfs Elvis ooit gezongen heeft. Veel hallelujah maakt doorstig. Gauw naar de bar!

Als iedereen weer zit, vraagt Mark: ‘Wie weet wat ‘alma’ betekent?’ ‘Soul’ – is het antwoord. ‘Con alma’ betekent ‘with soul’. Het is een prachtige compositie van beboptrompettist Dizzy Gillespie – maar het mooiste arrangement van dit nummer is van Oscar Peterson. Gaat Mark die aanpak volgen! ‘Nee, wij doen het anders,’ zegt de pianist en zet een razend swingende versie in. Maar halverwege komt toch Oscar Peterson even om de hoek kijken – ‘heb je het gehoord?’ is de veelzeggende blik van Mark in mijn richting.

Ik voel mij zeer vereerd, als mijn verzoeknummer wordt gespeeld: ‘You Don’t Know What Love Is (Until You Know The Meaning Of The Blues)’. Een prachtige ballad, ooit gezongen door Chet Baker en door Billy Holiday in het laatste jaar van leven – met strijkorkest, Ook ‘de hogepriester van de Cool Jazz’ Lennie Tristano heeft het gespeeld. En het trio van Mark van der Feen weet de sfeervolle intimiteit van het nummer heel goed te treffen.

Het bekendste jazznummer aller tijden is ongetwijfeld ‘Take Five’ van Dave Brubeck. Het publiek in de Nieuwe Meer leeft op, als het wordt aangekondigd. Wereldberoemd is ook de drumsolo van Brubecks slagwerker Joe Morello in de volgehouden vijfkwartsmaat. Dit is een uitgelezen moment voor Tim Hennekes

om te laten horen dat hij niet onder doet voor de beste drummers in de wereld!

Aan het eind van deze enerverende middag bestijgen wij de trein. Hij lijkt op de ‘Honky Tonk Train’van boogie-woogie-pianist Mead Lux Lewis (zoals onze plaatsgenoot Martijn Schok dat speelt). Maar dan horen wij de ‘C Jam Blues’ van Duke Ellington erdoorheen klinken (ook gezongen als ‘Duke’s Place’ door Louis Armstrong) om vervolgens in ‘Take The A Train’ terecht te komen – die sneller en sneller voortraast en als een raket achter de horizon in een stofwolk van akkoorden verdwijnt.

Ik ben doodop en dolgelukkig. Zo’n jazzavontuur als vanmiddag maak je nooit meer mee.

Of misschien…!