Column: ‘Over rouwen gesproken…’

Door: Arjen Vos. Ruim een jaar geleden trof u op deze plaats ook een column over rouw. Dat was de eerste aankondiging voor de Kas voor Rouwen en Vieren op het Driekolommenplein. Vanaf vandaag staat de Kas veertien dagen lang op het Molenplein. Twee maanden geleden bepaalde het schema dat het vandaag mijn beurt voor een column zou zijn. (Nou maak ik zelf het schema dus een beetje sturen is dan makkelijk.)

Natuurlijk zou ik die column net als vorig jaar aangrijpen om de Kas te promoten. Al lag de exacte insteek nog helemaal open. Ik ben er als lid van het organiserende comité namelijk zo enthousiast over dat ik elke mogelijkheid wil benutten om het project onder de aandacht te brengen. Maar hoe deze keer? Het scenario wat zich deze week ontrolde had ik echter vooraf niet kunnen bedenken.

Er is deze editie namelijk iemand die ontbreekt. Ron is er vanmiddag niet bij. Net als vorig jaar zou hij voor de geluidtechniek zorgen als Caritas gaat zingen en de wethouder gaat spreken. De verdrietige en keiharde realiteit is dat we hem vlak voor de opening van de Kas gaan begraven.

Ron was wat je noemt een gouden gast. Een soort grote vriendelijke reus. Altijd vriendelijk, glimlach om de mond, een grap paraat en altijd bereid om te helpen. Met zijn geluidtechniekbedrijf, wat hij naast zijn politiewerk had opgezet, voorzag hij elke denkbare organisatie van wat nodig was. Commercieel als het moest, pro deo als het kon. Voor kerk, zorginstelling, uitvaart, korendag, tentdienst, concert, ondernemer van het jaar verkiezing, familiefeest, ijsbaan of wat voor gebeurtenis dan ook. Ron regelde licht, geluid en decor. Tijdens het regelwerk van de lintjesregen in de Burgerzaal dit jaar werd hij ineens niet goed. Zo heftig niet goed dat hij zelfstandig naar huis ging en door een hartinfarct bleek te zijn getroffen. Hij had geluk dat hij er nog was, zo vertelde de arts hem.

Ron was een van de mensen die hoog op mijn wensenlijstje stonden voor een interview. Hij moest wel zo ongelooflijk goed zijn in zijn werk als rechercheur dat zijn werkgever hem voordroeg als lid van het onderzoeksteam dat zich bezighield met de MH17-ramp. Jarenlang was Kiev zijn tweede woonplaats en werkomgeving. Op en af. Pendelend tussen Oekraïne Nederland hielp hij mee het net rond de Russische Buckraketlanceerders te sluiten. De monsterklus leverde uiteindelijk genoeg bewijs op om de verantwoordelijken voor de ramp bij verstek veroordeeld te krijgen. Erover praten deed hij liever niet. Maar dat het oplossen van die ingewikkelde puzzel mede aan hem te danken is, maakt Ron voor mij een absolute held. Wie had kunnen bedenken dat de start van de Kas samen zou vallen met zijn begrafenis? Het leven kent soms vreemde wendingen.

En dan was er deze week ook nog de schok en het verdriet om Gerda. Arme Gerda. Ook die gaan we heel hard missen. Ze had zich voor de Kas opgegeven als gastvrouw. Niet één maar twee diensten zou ze draaien. Over rouwen gesproken…

Arjen Vos hanteert sinds zijn middelbare schooltijd de camera, en later ook pen en toetsenbord. Mede-oprichter en thans hoofdredacteur van AalsmeerVandaag. Altijd geïnteresseerd in mensen. Chaotisch, jongensachtig, vader van vier kinderen.