Column: ‘De bergen’

Door: Arjen Vos. Als er ergens in de buurt bouwactiviteiten waren, ging dat altijd gepaard met het verschijnen van ’bergen’. En waar de bergen verschenen daar klonterde binnen de kortste keren de jeugd samen. Gewapend met scheppen of ander gereedschap, kiepautootjes maar ook met cowboy-en indianenuitrusting waren we er niet weg te slaan. Totdat de kranen kwamen en de bouw startte, dan was het uit met de pret.

De eerste bergen in mijn herinnering waren die voor de bouw van het politiebureau op de hoek Dreef/Waterhoenstraat, de tweede bij het ‘Activiteitencentrum’ aan de Zwarteweg, het tegenwoordige OTT Mendel. ‘De bergen’ leenden zich voor talloze fantasiespellen waarbij we onze grenzen verlegden met het voeren van veldslagen, bouwen van schuilkelders en springen van grote hoogtes. Onze moeder stelde het vooral op prijs als we daarbij onze laarzen en overalls aandeden.

Ik moest daaraan denken toen ik recent enige keren langs het landje tussen Stommeerkade, Hoffscholteweg in aanleg en Spoorlijnpad wandelde. Op een zondag zwanger van lenteprikkels, waren kinderen hier druk in de weer. Op het verse asfalt werd er gerolschaatst en op ‘de bergen’ ernaast was een crossbaan gefabriceerd waarop fanatiek gefietst werd. Dit mini-mountainbikeparcours trok jonge veldrijders van heinde en verre. De enige andere plek in Aalsmeer waar ze dit konden doen was een strookje groen in de Bernhardstraat in Aalsmeer-Oost, zo vertelden ze, maar hier was het ‘veel vetter’.

Deze week kwam ik er opnieuw langs en bleken ook de bergen naast de crossbaan een bestemming te hebben gekregen. Twee knullen, Gijs en Thomas, bewaakten hier met scheppen en ander gereedschap de ingang van hun goudmijn. “Zitten jullie niet liever achter een scherm,” vroeg ik ze, waarna ze keken of ik soms gek geworden was. Dit was toch vele malen leuker, of ik dat niet kon begrijpen. “We zouden het echt heel jammer vinden als dit verdwijnt,” voegden ze eraan toe.

Ik dacht gelijk terug aan het gesprek dat ik vorige week had met huisarts Tilly Groot. Zij is een warm pleitbezorger voor het behouden van ruige buitenspeelgebieden. “De nieuwe speelvoorzieningen bij de Baccarastraat, de Waterlelie en het waterfront zijn heel mooi maar er moeten ook natuurlijke plaatsen en klimbossen zijn om te kunnen spelen. Een aantrekkelijke buitenruimte helpt om kinderen van het scherm te krijgen en weer verbinding te vinden met elkaar.”

Wat een geweldige kans daarvoor ligt hier onder aan de dijk. Blij met het zien van deze buiten spelende jeugd, kon ik me ook gelijk al zorgen maken over wat er mogelijk gebeuren gaat met dit stukje grond. Voordat ‘de bergen’ er kwamen was dit lange tijd een trapveldje waar vanwege de hobbels niet of nauwelijks gebruik van werd gemaakt. Dat de hobbels die er nu liggen, een grote aantrekkingskracht uitoefenen op kinderen laat hopelijk een belletje rinkelen bij de plannenmakers van de gemeente. Voor deze Gijs en Thomas en alle Gijsen en Thomassen die nog zullen volgen hoeft hier niet zoveel te veranderen. Dat doen ze zelf wel met hun eigen gereedschap.

Lees ook: ‘Benieuwd wat er (nog) speelt’

(Foto’s en film: Arjen Vos)

Arjen Vos hanteert sinds zijn middelbare schooltijd de camera, en later ook pen en toetsenbord. Mede-oprichter en thans hoofdredacteur van AalsmeerVandaag. Altijd geïnteresseerd in mensen. Chaotisch, jongensachtig, vader van vier kinderen en opa van twee kleinkinderen.