De fotograaf die geen fotograaf wilde zijn

Met twee fotozaken is Aalsmeer rijkelijk bedeeld. Er zijn dorpen groter dan het onze waar de fotowinkel helemaal uit het straatbeeld is verdwenen. Tot een jaar of acht geleden waren het er zelfs drie. Op Zijdstraat 80 bevond zich decennialang de winkel van Gerard Eijsbouts.

Vergeleken met de winkels van Foto De Boer en Kees Steegman was de zaak van Eijsbouts wezenlijk anders. De inrichting was duidelijk van secundair belang. Vanaf het moment dat Gerard in 1977 de fotozaak annex kapsalon van Marcus de Jonge ook wel vanwege zijn postuur ‘Marcus de Bul’ genoemd, overnam tot aan het moment van sluiten zo’n tien jaar geleden, werd er nauwelijks iets gemoderniseerd. Een vloer van zeil, een houten toonbank met glasplaat en langs de wanden vitrines met glazen schuifdeurtjes. Gerard was niet zo van de veranderingen.

De etalage kenmerkte zich door tamelijk schreeuwerige aanbiedingen. In felle kleuren werden de producten onder de aandacht gebracht. Hij stond bekend om de handel in tweedehands fotocamera’s en toebehoren maar legde zich ook toe op allerhande geluidapparatuur. Die handelskant paste Gerard overigens als een handschoen. Hij was een makkelijke prater, vriendelijk, goedlachs en altijd (jasje, dasje) zeer correct gekleed. Het type winkelier dat je geen loer zou draaien.

Gerard moest zich zien te onderscheiden van de andere fotozaken op het dorp. Op het gebied van de fotografie ging hij het niet winnen, wist hij. Al had hij een eenvoudige studio vooral voor de pasfoto’s en ‘deed’ hij ook bruidsreportages, de anderen waren daar meer bedreven in. Daarbij had hij een free-lancer op wie hij een beroep deed omdat hij er zelf, zo zei hij dan, een maagzweer van kreeg bij het idee dat hij die ‘mooiste dag’ voor mensen zou verkwanselen.

Met de één-uur-service was Gerard wel vooruitstrevend. In de jaren ’80 investeerde hij in een ontwikkelmachine waarmee hij als eerste en lange tijd als enige Aalsmeerse fotozaak à la minute fotorolletjes kon verwerken. Dat je als klant niet twee dagen hoefde te wachten op je foto’s, was voor die tijd uniek. De prijs was er ook wel naar maar veel mensen hadden graag wat extra’s over voor deze ‘klaar-terwijl-u-boodschappen-doet-service’. Daarbij waren het prints van hoge kwaliteit. Een testrapport in het AD gaf Eijsbouts een lovende recensie. Een uitvergrote kopie van het artikel bleef nog jarenlang en waarschijnlijk zelfs tot aan het definitieve sluiten van de winkel aan de toonbank geplakt.

Er waren meer dingen die onveranderd bleven. De uitvergrotingen van de kinderen Marit en Erik. Hun jeugdportretten sierden de winkelwand alsof het een verlengstuk van de eigen woning was.

Dat de geboren Leidenaar in de jaren 70 in Aalsmeer verzeild raakte, kwam door de liefde. Gerard’s echtgenote Ina Vreeken was Aalsmeerse en voor haar verkaste hij graag naar het bloemendorp. Ze woonden vrijwel hun gehele huwelijkse leven in een drive-in woning aan de Thijsselaan. Die garage onder het huis was van groot belang. Daarin stond namelijk de knalrode MG geparkeerd, een vurige hobby van Gerard. Zijn oog voor detail, zijn geduld en zijn liefde voor techniek vonden elkaar als hij op vrije zondagen of aan het sleutelen ging of toertochten ging rijden. Met die hobby kon Gerard, die gouden handen had, na zijn pensioen eindeloos uit de voeten.

Maar zo eindeloos werd het helaas niet. Gerard was nog maar net met pensioen of hij werd getroffen door een forse beroerte die hem zijn spraak en zijn bewegingsapparaat zo goed als totaal ontnam. Hij belandde in een rolstoel en kon niet meer thuis wonen. Al werd hij wel ieder weekend door Ina opgehaald in een speciaal voor hem aangeschafte bestelbus waar hij zo met zijn rolstoel in paste. Dankzij een ingenieus liftsysteem kon hij vervolgens via achtertuin en balkon de woonkamer bereiken.

Communiceren ging moeizaam. Maar met zijn ogen kon hij veel duidelijk maken en aan zijn gehoor mankeerde niet veel. Begrijpen deed Gerard alles.

Dat het leven vaak oneerlijk is, bleek toen Gerards steun en toeverlaat Ina in 2016 plotseling overleed. Een harde klap. Niet alleen voor Gerard en de kinderen maar voor iedereen in hun omgeving. Maar Gerard werd, wonende in verpleeghuis Rozenholm, niet aan zijn lot overgelaten. Hij had grote steun aan de Shalomkring van de Doopsgezinde Gemeente die hem bij elke bijeenkomst trouw ophaalde. Hij kreeg regelmatig bezoek van kringleden en familie en genoot van muziekvoorstellingen in Rozenholm. Wellicht dat zijn gedachten daarbij teruggingen naar zijn jonge jaren toen hij gitaar speelde en op hoog niveau stijldanste.

De laatste keer dat hij door de Shalomkring werd opgehaald was voor de traditionele kerstviering half december. Op kerstavond overleed Gerard. Hij werd 73 jaar oud.

Tekst Arjen Vos, foto archief familie Eijsbouts

(advertentie)

 

 

Lees vorig bericht

Pierre’s Pennenstreken: Rustoord Award

Lees volgend bericht

Holocaustmonument tijdelijk in Burgerzaal


6 Reacties

  • Sterkte gewenst aan ieder die hem mist. Prachtig geschreven,Arjen.

  • zéker prachtig beschreven…van de zaak zo herkenbaar…was revolutionair binnen 2 dagen je rolletje onwikkeld????
    van zijn ziek zijn daar na wist ik niet… Mooi om Gerard zo nog eerbetoon te geven via dit artikel.

  • Mooi artikel Arjen. Dank!

  • Het is alweer lang geleden dat ik in Rijsenhout woonde en regelmatig in zijn winkel kwam maar herinner hem nog steeds. Mooi artikel, goed geschreven. Sterkte voor de nabestaanden.

  • Prachtig, zo vol met herkenbare herinneringen, in memoriam. De van mijn vader geërfde liefde voor fotografie werd door Gerard verder gevoed en gestimuleerd in die heerlijke winkel van hem. Inderdaad een hele goede verkoper, wist me vaak over te halen iets aan te schaffen omdat ik dat nodig had, en, hij had en kreeg altijd gelijk. Een voorrecht hem gekend te hebben.

  • Een mooi artikel over een bevlogen vakman! ik kwam vaak bij hem in de winkel hij was een vakman pur sang en kon je alles vertellen over de nieuwste ontwikkelingen op het gebied van fotografische apparatuur. Menigmaal heb ik bij hem een camera of doka spullen gekocht. Gerard wist precies wat je nodig had en nooit kreeg je het gevoel dat je iets nutteloos aanschafte.. zijn vertrek uit de Zijdstraat was een verlies voor menig Aalsmeers hobby fotograaf.

Plaats reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *