Door: Conny Vos. Met de borden ‘opheffingsuitverkoop’ in de etalage is het voor voorbijgangers meteen duidelijk dat diEMode de deuren definitief gaat sluiten. Acht jaar was de modezaak een begrip op het Molenplein, maar vanwege gezondheidsklachten moet eigenaresse Emmy Huis nu afscheid nemen. Voor Emmy was het besluit om te stoppen geen makkelijke keuze, vertelt ze aan de grote tafel middenin de winkel waar al veel mensen hun verhaal gedeeld hebben. “Dit is jarenlang mijn tweede thuis geweest. Ik heb hier met zoveel plezier gewerkt.”
Met het sluiten van de modezaak verdwijnt een uniek concept uit het dorp. Elk kledingstuk dat in de rekken hangt, is zwart, wit of grijs en heeft een apart en uniek detail. Een extravagante stijl voor mensen met zelfvertrouwen om het te dragen. Klanten uit het hele land en zelfs van over de grens weten Emmy te vinden. “Ik heb een fijne kring van vaste klanten. Ik ken mijn klanten, smeer ze geen dingen aan en geef mijn eerlijke mening.”
De eigenaresse gaat ver om haar klanten tegemoet te komen. Regelmatig plaatst ze een filmpje van de kleding op de socials en mensen bellen dan of ze dat apart wil houden. Met een klant die drie uur onderweg was geweest vanwege files, spreekt ze op zondag af omdat het dan minder druk op de weg is. “Ik ben zuinig op mijn klanten.” Ook staat ze altijd klaar om iets goed te doen voor haar medemens.
Goede koffie
diEMode begon voorzichtig. “Ik heb twee maanden vrijwillig gewerkt in een kledingwinkel, daar heb ik veel geleerd over het vak. Ik hoorde dat dit pandje te huur stond, maar ik was 59 jaar en geen bank wil je dan een lening geven, dus ik heb flink gespaard. Omdat ik mijn stijl kleding niet echt meer kon vinden, heb ik de stap gezet. We hebben het plafond zwart geschilderd en verder is alleen de vloer en het koffiezetapparaat nieuw, want er moet wel goede koffie geschonken worden. Ik was net twee maanden open toen er een tumor op mijn kaak werd ontdekt. Daaraan ben ik geopereerd en na drie weken stond ik weer in de winkel. Toen de winkel naast mij wegging hebben we met vertrouwen in de toekomst de tussenmuur eruit gesloopt.”
‘Nu trek ik het niet meer’
Toen de verbouwing net klaar was, brak corona uit. “In die tijd ging ik met rekken bij mensen langs. Tijdens de tweede golf liet ik mensen een voor een binnen. Toen dat achter de rug was en we net lekker bezig waren, kreeg ik borstkanker. Door de bestralingen en chemokuren heb ik neuropathie opgelopen. Ik had altijd energie voor tien, maar nu trek ik het niet meer,” aldus Emmy die hoopt dat iemand de zaak wil overnemen.
Patatje hoop
De laatste winkeldag op 14 maart 2026 laat Emmy niet geruisloos voorbijgaan. Voordat het doek valt, organiseert ze een groots afscheidsfeest met een verloting. Ze hoopt dat de winkeliers hiervoor gul zullen doneren. De rode loper wordt uitgelegd om iedereen een warm welkom te geven. En als klap op de vuurpijl zijn de patatbakkers Franky & Koen aanwezig met hun frietkar. Zij zijn bekend geworden met hun patatje hoop, waarmee ze geld inzamelen voor Oekraïne. Emmy staat met een mobiele pin en hoopt aan het einde van de dag een mooie cheque te kunnen overhandigen aan het tweetal voor hun humanitaire hulp in Oekraïne.
Steentje bijdragen
De dagelijkse beelden van de oorlog en het onrecht raken Emmy zichtbaar. “Zij gaan met gevaar voor eigen leven naar dat gebied. Ik hoop dat ik op deze manier mijn steentje kan bijdragen. Het is belangrijk om wat voor een ander over te hebben in deze kille tijd. Ik wil dat het niet alleen een afscheid zal zijn, maar ook iets goeds gaat brengen.”
Natuurlijk hoopt Emmy dat er een opvolger gevonden wordt voor haar unieke winkel. “Zo niet, dan hebben we evengoed een mooie dag,” reageert ze nuchter, “ik heb hier acht prachtige jaren gehad.”
(Foto’s: Arjen Vos)
/Muller.jpg)
/LJ-de-Vries.png "LJ-de-Vries")
