Ruben Spaargaren: ‘Deze gaat op de schoorsteenmantel’

Door: Arjen Vos. Wimbledon winnen. Er zijn er maar weinig die dat kunnen zeggen. Maar sinds zaterdag 12 juli 2025 gaat Ruben Spaargaren toch echt door het leven als een van de kampioenen van het befaamde tennistoernooi. Samen met zijn Spaanse partner Martin de la Puente won hij het dubbelspel. Nog maar nauwelijks bekomen van wat hij heeft meegemaakt blikt de Aalsmeerse rolstoeltenisser terug op zijn nog verse ervaring op het Londense gras.

Waar kun je beter over tennis praten dan op een tennisbaan en dus spreken we af op het complex van All Out. De laatste keer dat hij hier was, was negen jaar geleden toen hij een clinic verzorgde voor de jeugd. Trainen doet hij uitsluitend op het Nationaal Tennis Centrum in Amstelveen en wedstrijden speelt hij op toernooien in alle uithoeken van de wereld. Op deze wat regenachtige dag van de eerste vakantieweek is er met uitzondering van de bardame niemand op het park. Dus (helaas) geen felicitaties ván of selfies mét andere tennissers. Aan de andere kant: ongestoord kunnen praten is ook wel prettig.

Geweigerd in de trein
Ruben Spaargaren (26) is niet alleen nauwelijks bekomen van de winst, ook de reis naar huis zal hem nog lang bijblijven. Omdat zijn vriendin maandag weer op haar werk moest zijn, vertrokken ze zondagavond al. Daardoor misten zij het roemruchte Champions Dinner. Als hij had gedacht dat voor een Wimbledonkampioen alle deuren open zouden gaan, kwam hij al snel van een koude kermis thuis. Bij de trein werd hij geweigerd vanwege de enorme hoeveelheid bagage die hij bij zich had. “Ik kon herrie schoppen wat ik wilde maar we mochten niet mee. En dus moesten we alsnog een hotel boeken en konden pas de volgende ochtend vroeg de trein nemen.”

Het Champions Dinner had hij achteraf dus best kunnen meemaken maar daar wil hij liever niet aan herinnerd worden. “Het is wat het is, ik ga er geen groter verhaal van maken want dan word ik er alleen maar verdrietig van. Het moet wel een bijzondere ervaring zijn want er wordt je een pak aangemeten, voor de vrouwen wordt een jurk geregeld, de make-up en het haar gedaan. Maar goed, volgend jaar dan maar…”

Champagnekurk
Onderdeel van de extreme bagagelast was een chique koffer met daarin de trofee waar Ruben uitermate trots op is: “Deze gaat op de schoorsteenmantel.” In de Wimbledongroen met paars zijde beklede koffer bewaart Ruben de champagnekurk van de fles die hij na de gewonnen partij nuttigde. Misschien wel net zo’n mooi aandenken aan de gedenkwaardige prestatie als de beker zelf.

Lelijke bekers
Inmiddels heeft hij er sinds 2015 zoveel bij elkaar getennist, dat de meeste trofeeën inmiddels in een opslag worden bewaard. “Soms wil ik gewonnen bekers eigenlijk niet eens mee naar huis nemen,” bekent hij, “een tijdje geleden won ik op een toernooi twee hele grote maar ook lelijke blikken bekers. Te lastig om mee te nemen dus die heb ik op mijn hotelkamer achtergelaten.”

Eén groot circus
Terug naar Wimbledon. Beseft hij hoe speciaal de prestatie is van hem en zijn maat Martin nadat ze het Britse duo Hewett/Reid de eerste nederlaag toebrachten in elf opeenvolgende grandslamfinales? “Met die streak van elf ben ik niet bezig geweest. Zou ik dat wel doen dan leg ik de druk bij mezelf terwijl je dat juist niet wil. Om dezelfde reden wil ik het tijdens zo’n toernooi ook allemaal zo klein mogelijk houden. Als je er een show van gaat maken van: ‘Oh jongens, kijk nou, ik sta op Wimbledon…’ dan is de kans groter dat je druk gaat ervaren. Natuurlijk is het één groot circus met celebrities en royals die rondlopen en dat je wordt rondgereden in een dikke Range Rover van hotel naar baan en terug. Toch probeer ik het allemaal zo normaal mogelijk te vinden ook al is het dat niet. Als dat is waar je mee bezig bent, ben je niet bezig met de wedstrijd.”

Over dergelijke zaken spreekt hij wel met coach Michael van den Berg. “Hij heeft ooit in zijn leven één keer kwalificatie voor een grandslam gespeeld en ervaart het nu als super bijzonder. Er zijn maar zo weinig mensen die dat mogen doen, laat staan een wedstrijd op een grandslam winnen of op Court One een trofee pakken. Dat zijn dingen die je nog meer gaat waarderen als je wat ouder bent.

Goede klik
Na door de jaren heen met wisselende partners te hebben gedubbeld lijkt hij nu met Martin de la Puente iemand gevonden te hebben met wie het niet alleen goed klikt maar waarbij ook resultaten geboekt worden. “Ik ken Martin al vanaf het moment dat ik op de jeugdtour actief werd, we zijn even oud, zijn ook vrienden en vorig jaar mei hebben we besproken of we samen konden dubbelen. Daar zijn we begin dit jaar in Australië mee begonnen. We hebben afgesproken tot het eind van dit jaar samen te dubbelen. Daarna evalueren we en kijken we verder.”

Victorieus
De samenwerking verliep tot dusverre met wisselend succes. Van de twaalf gespeelde toernooien bereikten ze zes keer de finale waarvan ze er vier wonnen. De grandslams eindigden een tikkie teleurstellend. Op de Australian Open een halvefinaleplaats en op Roland Garros strandden ze al in de eerste ronde. Dat het derde grandslamtoernooi van het jaar zo victorieus eindigde was daarom toch onverwacht. Ook gezien de tegenstanders van wie ze nog niet eerder wonnen. Sterker nog: in het toernooi een week voor Wimbledon kregen ze met 6-0/6-2 een flink pak slaag.

Sterke combi
Waarom de twee een goed duo vormen zit hem volgens Ruben in de afwisseling van karakter en spel. “Martin speelt met Spaans temperament terwijl ik wat rustiger van aard ben. Martin heeft een goede touch en volley en is handig voorin. Ik ben snel, sla wat harder en speel graag het spelletje van achteruit. Ik houd de rally gaande en hij gaat op zoek naar het punt. Opgeteld met de vriendschap die we hebben, maakt het ons tot een sterke combi.”

Teleurstellende berichtgeving
Dat de Nederlandse media de prestatie niet of nauwelijks oppikten was wel een kleine teleurstelling. Veel aandacht ging uit naar dubbelaars Sem Verbeek en David Pel. “Als je in de eerste ronde verliest snap ik dat er geen aandacht aan je besteed wordt maar als je het toernooi wint is het toch een kleine moeite om het in de berichtgeving mee te nemen. Al denk ik dat ze het niet eens bewust deden maar het oprecht niet wisten. Ik kreeg een paar dagen later nog wel een felicitatie appje van de NOS-sportredacteur. Ik heb hem gezegd dat het een gemiste kans was dat het niet op hun site stond. Ik hoop dat de komende tien, twintig jaar dit soort dingen veranderd zijn en dat ik mijn steentje daaraan heb mogen bijdragen.”

(Foto’s: Jaap Maars)

Lees ook: Aalsmeers succes op Wimbledon en Wimbledontitel voor Ruben Spaargaren