Via ‘Bad Memory Lane’ naar de VVD

Door: Joop Kok. (beschouwing) Het appje kwam wat laat binnen. Maak jij een verslag van de VVD nieuwjaarsborrel? Het verslag van GL/PvdA was zeker goed bevallen, ik mag nog een keer. Maar ja het is wel de VVD. In de tijd dat ik studeerde zette ik me af tegen de VVD en van Wiegel moest ik niets hebben. Voor mijn vader was dat anders, ondanks dat hij zeker KVP zou stemmen was Wiegel zijn idool. Goede brandstof voor vader-zoon confrontaties die in combinatie met een  heftig reagerend emotioneel genenpakket, hoog op konden lopen. Pas tegen de zeventig werd hij rustiger en vroeg ik of er iets mis met hem was. “Ik word wijzer jongen, het is allemaal gedoe om niks,” was zijn antwoord.

Ik ben inmiddels ouder dan hij ooit is geworden en merk dat ik in diezelfde voetsporen treed. Dat fanatieke afwijzen is wat getemperd. De rol van oude chagrijn ligt me niet, ik zoek naar wat me goed doet.  De relatie met mijn zoon, met mijn broer toen hij nog leefde, de koolmeesjes of ze weer komen broeden en hoe de planten op het balkon er voor staan. Het is sowieso uniek dat ik hier ben, hier in Nederland. Dat ik de zon mag op zien komen en gewekt wordt door het gekwetter van de vogels.

Weemoedig     
Maar er is nog iets, de nieuwjaarsborrel vindt plaats in Kudelstaart, in café Op de Hoek. Maar wat is daar mis mee, vraagt u zich misschien af. Niets, prima tent voor een hap en een borrel. Maar het gaat om Kudelstaart. Ik ben daar geboren aan de Bilderdammerweg toen dat nog een doodlopend karrespoor was. De wereld was overzichtelijk, geloofs-regels om op het goede pad te blijven, grote families die goede raad en vriendschappen boden en café de Gouden Leeuw voor een borrel als je er even genoeg van had.

Mijn eerste gevoel van heimwee, het ervaren dat iets voorgoed voorbij is, overviel me toen ik met mijn nieuwe fiets langs de Antoniusschool fietste richting Keizer Karel College in Amstelveen. Nu zou ik het melancholie noemen, maar dat woord kende ik toen nog niet. Iedere keer weer als ik in Kudelstaart kwam was er wel iets dat me weemoedig maakt. Een van de ergste dingen was wel het slopen van de Antoniusschool, met de gymzaal en bijbehorende woning van de hoofdonderwijzer. Weg tekens van mijn herinneringen aan mijn jeugd, de Madness en opspelende hormonen. Het ergste vond ik wel het dichtgooien van de sloot langs de Kudelstaartseweg. Ik weet het, het moest wel, maar toch na die ingreep was voor mij Kudelstaart, Kudelstaart niet meer. De naïeve onschuld van een authentiek dorp was voorbij. De balans tussen het groen, de grootte van de woningen en de breedte van de weg was zoek. Mijn dorp lag er bezoedeld bij. Het duurde wel een jaar voordat ik zo ver was om weer naar Kudelstaart te gaan. Zoiets heet   vooruitgang, terwijl het vanuit het perspectief van teloorgang van schoonheid en authenticiteit, achteruitgang genoemd zou moeten worden.

Vol trots
Maar goed, u begrijpt, een deel van de Kudelstaartseweg is voor mij een ‘Bad Memory Lane’. Maar wie weet zouden de speeches en gesprekken mij volop betoveren. Ik was net binnen toen Ric de Jong, voorzitter van VVD Aalsmeer Uithoorn, zijn speech begon. Ik hoopte op wat diepgang van wat het woord liberalisme hier in Aalsmeer inhield. Net zoiets als bij GroenLinks/PvdA en het CDA. Misschien heb ik niet goed opgelet of werkt mijn geheugen wat minder, maar ik heb het niet ontdekt. Wel dat hem uitgelegd moest worden dat de kleuren van de letters in het logo, vervangen waren door de kleuren rood, groen en zwart; de kleuren, zo werd hem verteld, van Aalsmeer. Na hem kreeg Sissi Mijwaart het woord. Natuurlijk, net als bij de andere partijen sprak zij vol trots over de namen die op de lijst stonden. Een goede menging van jong en oud, allemaal kanjers en, ons kent ons, allemaal bij de voornaam genoemd.

Vol trots sprak wethouder Sven Spaargaren over dat wat in deze periode was gerealiseerd: goedkeuring voor de bouw van een mooi nieuw zwembad en nieuwbouwplannen in Aalsmeer en Kudelstaart. Het meest applaus kreeg hij wel voor het afschaffen van de hondenbelasting en het verlagen van de afvalstoffenheffing. Niet vermeld werd dat de afvalstoffenheffing volgend jaar gewoon weer terug gaat naar het oude niveau en dat volgens mij het afschaffen van de hondenbelasting vooral het werk was van AA. Een mooi gebaar richting de lijstduwers was dat degene die de meeste stemmen binnen zou halen, beloond gaat worden met een kaasplankje. En daarbij ook nog een fles witte of rode wijn.

Iets verderop stond Thijs Boer, nummer negen op de lijst. Ik sprak hem aan op wat hem had bewogen om zich kandidaat te stellen. Interesse in de politiek. Toen ik doorvroeg over zijn achtergrond bleek zijn keuze net zo tegengesteld te zijn aan zijn milieu als die van mij, jaren geleden. Zijn ouders, in ieder geval zijn oma, stemde PvdA. Ik hou daarvan, mensen die al twijfelend eigen keuzes maken.

(Foto’s: Arjen Vos)