College heeft te weinig oog voor democratisch verloop der dingen

Door: Joop Kok. (Beschouwing) Toen ik nogmaals de raadsvergadering van vorige week donderdag beluisterde, was mijn eerste reactie dat ik die dezelfde titel kon geven als mijn vorige beschouwing: Wethouder Kabout stelt raad opnieuw voor voldongen feit. Maar is die constatering terecht?

Eerst even de feiten. Er lag die avond een raadsvoorstel om een subsidie van drie miljoen, toegekend door (OFS) Omgevingsfonds Schiphol, voor te financieren. Drie miljoen voor voorzieningen die het maatschappelijk karakter van het zwembad versterken. Dat is toch mooi meegenomen dat ‘extraatje’, zal de achteloze burger denken. Ja, dat mag zo zijn, maar dat was niet conform de afspraak.

Omgevingsfonds Schiphol                                                                                                                       
Die was op 12 december 2024 vastgelegd in een motie en die hield in: op het moment dat de oprichting van Omgevingsfonds Schiphol een feit is zal het college een aanvraag doen voor een substantiële bijdrage in de investeringskosten van het nieuwe zwembad.

In een brief van het college aan de raad, 28 oktober 2025, is te lezen dat uit het reglement van de OFS blijkt dat een eventuele subsidie niet gebruikt kan worden om de kosten te drukken. De aanvraag is bedoeld voor een ‘maatschappelijke plus variant’, op het toevoegen van voorzieningen op het basisplan. Het college heeft daar positief op gereageerd en een aanvraag ingediend. Zodra de OFS een besluit heeft genomen zal het college “de raad uitgebreid meenemen in de aanvraag en de investering ter goedkeuring voorleggen, met als de dekking de dan goedgekeurde subsidie vanuit OFS.”

Wereld van de politiek
Een opvallende gang van zaken. Wanneer in het dagelijks leven een afspraak niet wordt nagekomen of wordt gewijzigd, is het gebruikelijk om even contact op te nemen om te vragen wat de ander daar van vindt. Een gedrag dat je zeker mag verwachten in de wereld van de politiek waar duidelijke grenzen liggen van hoe de verantwoordelijkheden liggen tussen raad en college. Het is dan ook niet te begrijpen dat dat niet is gebeurd. Kritiek is dan bij voorbaat onvermijdelijk. En dat bleek in dit geval ook zo te zijn.

In ieder geval bij de oppositie, niet bij de coalitiepartijen. Gerard Winkels (CDA) zag het alleen maar als een cadeautje en zei nog net niet tegen de oppositie dat ze niet moesten zeuren. (Bij de opening kunt u hem trouwens als ninja tussen de touwen verwachten, maar dat terzijde.) De VVD leek het allemaal niet te begrijpen en Marion Geisler van D66, kon zich, na een opsomming van alle plussen, wel voorstellen dat er opmerkingen gemaakt werden over het verloop van het proces.

Geen technisch- maar democratisch punt
Greta Holtrop (AA) wees op de extra risico’s voor de ESA, meer onderhoud, meer toezicht, meer schoonmaak, meer keuringen, al met al extra kosten. En over het inzetten van subsidiegeld van het Omgevingsfonds Schiphol, daar moest binnen de partij nog echt wel over gesproken worden. Ook Judith Keessen wees op de consequenties van het ja zeggen tegen de extra voorzieningen: structureel extra lasten van rond de 100.000 euro per jaar en een subsidie die pas achteraf definitief wordt en een risicoverdeling die in de praktijk nog moet blijken. Ronald Fransen (GL/PvdA) vond dat de raad buitenspel was gezet. De beslissing om in plaats van met subsidies de investeringskosten te verhogen in plaats van te verlagen, was voor hem geen technisch-, maar een democratisch punt. Hij wilde bijsturing. Niet door het project te stoppen, maar door de raad weer aan zet te brengen. Dat de raad na een onafhankelijke second opinion over ‘hoe dit project wordt bestuurd en beheerd’, via een herstelbesluit expliciet moet bepalen hoe nu verder te gaan. “Dit is het moment om onze verantwoordelijkheid als raad te nemen,” aldus Fransen.

“Ja, dat principiële punt deelt het college volledig met u,” waren de woorden van wethouder Kabout. Waarop een opsomming volgde van alle factoren waarom het was verlopen zoals het was verlopen: ambtenaren die aan de slag moesten om keuzes te maken, de OFS die van informatie moest worden voorzien en vervolgens de aannemers om op tijd hun begroting in te dienen. Bovendien ging hij er vanuit dat de raad het wel leuk zou vinden. Kortom volop goede bedoelingen maar ja, het zat niet mee.

Ben benieuwd of vanavond, wanneer dit agendapunt in de raad wordt behandeld, Kabout tot meer empathie richting de oppositie in staat is dan het opsommen van het gebeuren.