Door: Arjen Vos. Of haar ooms wellicht de oudste tweelingen van Aalsmeer zijn, vroeg nicht Mirjam zich af. De eeneiige tweeling Ruud en Herman Koehler blazen vandaag symbolisch 88 kaarsjes uit. We zochten ze aan de vooravond van hun verjaardag op in Zorgcentrum Aelsmeer waar Herman sinds een paar jaar woont.
Herman kwam op 12 augustus 1938 een half uur eerder ter wereld dan broer Ruud. “Ze wisten niet dat onze moeder een tweeling kreeg dus dat ik erachteraan kwam was wel een verrassing,” zegt Ruud. “Na negen meisjes die in de familie Koehler werden geboren, waren wij de eerste jongens,” vult Herman, zoals een tweeling betaamt, aan. Op de vraag of er meer tweelingen in de familie voorkomen komt een dramatisch verhaal van de overgrootmoeder van de broers die halverwege de negentiende eeuw overleed tijdens de geboorte van een tweeling. Ook haar kindjes overleefden de geboorte niet.
‘Altijd aan elkaar gehecht’
Verder valt het wel mee met de meerlingen in de stamboom. Een neef kreeg een tweeling en de dochter van Ruud trouwde toevalligerwijs ook met de helft van een tweeling. “Ze heeft twee kinderen en is heel blij dat ze geen tweeling kreeg.” Op de vraag hoe het nou is om een tweeling te zijn en of ze daar profijt van hebben gehad zegt Herman dat ze altijd zeer aan elkaar gehecht zijn geweest en alles samen deden. Tot op zekere hoogte dan want Ruud vond een vrouw terwijl Herman vrijgezel bleef en bij zijn ouders bleef wonen. Ruuds vrouw Gerrie: “Het was in verkeringstijd altijd even goed kijken wie wie was. Vooral als Ruud een ander pak aan had.”
Verder valt het wel mee met de meerlingen in de stamboom. Een neef kreeg een tweeling en de dochter van Ruud trouwde toevalligerwijs ook met de helft van een tweeling. “Ze heeft twee kinderen en is heel blij dat ze geen tweeling kreeg.” Op de vraag hoe het nou is om een tweeling te zijn en of ze daar profijt van hebben gehad zegt Herman dat ze altijd zeer aan elkaar gehecht zijn geweest en alles samen deden. Tot op zekere hoogte dan want Ruud vond een vrouw terwijl Herman vrijgezel bleef en bij zijn ouders bleef wonen. Ruuds vrouw Gerrie: “Het was in verkeringstijd altijd even goed kijken wie wie was. Vooral als Ruud een ander pak aan had.”
Nieuwe stekDe Koehlers groeiden op in een tuindersfamilie in de Watergraafsmeer waar ze in 1949 weg moesten vanwege de aanleg van de Utrechtsebrug. Hun nieuwe stek was aan het einde van de Oosteinderweg, “bijna tegen de camping aan”, waar ze freesia’s, anjers en rozen kweekten en later overgingen op sneeuwballen en christusdoorn. “We eindigden met een lekkende ketel, dat was te kostbaar om te repareren. Toen zijn we maar vervroegd met pensioen gegaan en hebben de boel grotendeels gesloopt,” aldus Herman.
De schaatssport speelde een grote rol in het leven van Herman. Als jurylid/tijdwaarnemer was hij betrokken bij vele marathon- en shorttrackwedstrijden op de Jaap Edenbaan of -hal in Amsterdam. Ruim 50 jaar was hij bestuurslid bij IJsclub De Kleine Poel in Bovenkerk waar hij met broer Wim het baanonderhoud deed.
Heftige herinneringen
Ook de oorlog komt ter sprake. Die brengt levendige maar ook heftige herinneringen met zich mee. “Ik hoor nog de kettingbommen vallen in de Amstel,” zegt Herman, “toen we zes jaar oud waren, zagen we aan de andere kant van de Amstel een groep opgepakte Amsterdammers naar de zanddijk worden gebracht. Als represaille van een vermoorde Duitser werden die daar gefusilleerd.” Ruud vult aan: “We zagen ze uit die groene auto’s stappen. Een zus van mijn oma heeft ons toen beetgepakt en gauw naar binnen gestuurd. En broer Wim stond met zijn witte koppie tussen de tuinbonen terwijl de Zuidergasfabriek vlak naast ons werd beschoten. Niemand durfde hem daar op dat moment weg te halen.”
Ook de oorlog komt ter sprake. Die brengt levendige maar ook heftige herinneringen met zich mee. “Ik hoor nog de kettingbommen vallen in de Amstel,” zegt Herman, “toen we zes jaar oud waren, zagen we aan de andere kant van de Amstel een groep opgepakte Amsterdammers naar de zanddijk worden gebracht. Als represaille van een vermoorde Duitser werden die daar gefusilleerd.” Ruud vult aan: “We zagen ze uit die groene auto’s stappen. Een zus van mijn oma heeft ons toen beetgepakt en gauw naar binnen gestuurd. En broer Wim stond met zijn witte koppie tussen de tuinbonen terwijl de Zuidergasfabriek vlak naast ons werd beschoten. Niemand durfde hem daar op dat moment weg te halen.”
Oproep
Om het wat luchtiger af te sluiten wordt er een biertje geschonken en volgt een toost op het nieuwe levensjaar. Vandaag gaat er een doos met gebak rond bij zowel de familie thuis als in het Zorgcentrum om bij het heuglijke feit stil te staan. En om de nieuwsgierigheid van Mirjam te bedwingen hierbij de oproep om zich bij de redactie van AalsmeerVandaag te melden als iemand een Aalsmeerse of Kudelstaartse tweeling is of kent die nog ouder is dan de gebroeders Koehler. Mailen kan naar info@aalsmeervandaag.nl.
Om het wat luchtiger af te sluiten wordt er een biertje geschonken en volgt een toost op het nieuwe levensjaar. Vandaag gaat er een doos met gebak rond bij zowel de familie thuis als in het Zorgcentrum om bij het heuglijke feit stil te staan. En om de nieuwsgierigheid van Mirjam te bedwingen hierbij de oproep om zich bij de redactie van AalsmeerVandaag te melden als iemand een Aalsmeerse of Kudelstaartse tweeling is of kent die nog ouder is dan de gebroeders Koehler. Mailen kan naar info@aalsmeervandaag.nl.
(Foto’s: Arjen Vos)
/LJ-de-Vries.png "LJ-de-Vries")
