Column: ‘Eventjes niet klagen’

Door: Wilco Hoogeveen. Bij mijn vrienden en familie sta ik blijkbaar inmiddels bekend om mijn ‘geklaag’ in mijn schrijfsels, zowel in columns als in de blogjes die ik op vakantie schrijf. Ik vind mezelf eerder realistisch en houd er ook niet van als mensen altijd alleen maar alles mooi en leuk zeggen te vinden. Wie houd je nou voor de gek, denk ik dan. Maar goed, je zou op zich mijn lijst columns van de afgelopen tijd wel kunnen samenvatten als geklaag. Geklaag over het verkeer in Aalsmeer, geklaag over het tekort aan woningen, geklaag over kunst, geklaag over Schiphol, geklaag over Kudelstaart en geklaag over klagers. Ik denk dat je klagers nodig hebt om dingen te kunnen verbeteren in het leven, maar nu is het even klaar. Even pauze. Het is tenslotte zomervakantie en het leven is mooi!

Dat besef heb ik het sterkst als ik op de plas ben. Dan voel ik hoe bevoorrecht ik ben om hier te leven en een boot te hebben. Voor veel mensen is een boottripje een unieke activiteit die je misschien eens in de paar jaar boekt met familie of vrienden. Voor mijn vriendin en mij is het een activiteit die we dagelijks zouden kunnen ondernemen, als we de tijd zouden hebben. Binnen een halfuur kunnen we vanaf huis midden op de plas liggen en is het spontaan vakantie. Je kiest in welk stukje natuur je die dag wilt liggen, neemt een goed boek, wat te drinken, te snacken en een muziekje mee en wellicht ook nog wat gezellige mensen. Dezelfde boot gebruik ik voor mijn escape game op het water. Een van de spelers noemde het afgelopen weekend ‘net alsof je op Ibiza bent’. Zon, water, golfjes, een drankje en een muziekje; ja, toen hij het zei voelde ik het ook. Mede-columnist Anna-Maria noemt het ‘het Poelgevoel’, een term die ik ook al een tijdje dankbaar leen. Op de Poel ben ik vrij. Ontspannen, gelukkig en bewust van mijn bevoorrechte bestaan.

We zijn bevoorrecht dat we in een dorp wonen dat nog dorps is. Waar men elkaar nog kent, waar geen flats of leegstaande fabrieken te vinden zijn, waar bloemen en gazonnetjes de openbare wegen versieren. Hoewel ik in de reacties onder een column van een collega een tijdje terug ook geklaag las over of de Meerlanden wel of niet de boel genoeg snoeit. Maar dat vind ik dan weer een teken van luxe; als je gaat klagen over de lengte van de grassprieten langs de openbare wegen in je dorp, zijn de problemen blijkbaar niet zo groot verder. We hebben geen oorlog, geen overstromingen of orkanen, geen dictator aan de macht en we zijn gemiddeld hier best welvarend. Als we klagen doen we dat met een volle maag in volle vrijheid; dat zijn twee dingen die een groot deel van de wereldbevolking niet heeft (zo’n drie miljard aardbewoners heeft bijvoorbeeld onvoldoende voedsel volgens ChatGPT). Soms is dat perspectief best goed om even te hebben. Of ik het nu wel of niet eens ben over die grassprieten.

Maar wees gerust; klagen is oké. Ik ga er de volgende column waarschijnlijk gewoon mee door en ook jullie mogen dat gewoon blijven doen in de comments. Door geklaag wordt duidelijk wat er speelt in een samenleving en weten politici weer waar ze zich mee bezig moeten houden. Die lokale politici hebben geen invloed op wereldproblemen zoals oorlog of natuurgeweld, maar wellicht wel op de bloemperkjes en gevaarlijke rotondes. Dus op naar een klaagvolle nazomer

Wilco Hoogeveen is geboren en getogen Aalsmeerder en met geboortejaar 1990 de junior van de columnistenclub. Met zijn technisch inzicht en creatieve geest schonk hij Aalsmeer escaperooms als Gold Creek, De Torenwachter en andere interactieve spellen. ‘Out of the box’ denken kan hij ook met de pen.