Column: ‘Zero Tolerance’

Door: Paul Bras. Dat was even schrikken toen ik afgelopen week dat digitale bord van de politie zag staan bij het winkelcentrum. Je komt die borden vaker tegen als het gaat om waarschuwingen tegen zakkenrollers of auto-inbraken, maar dat was nog niet eerder in Kudelstaart het geval. En ik moet u bekennen dat ik niet op de hoogte was van de straatterreur van een groep jongeren in en rond het winkelcentrum. Ik zie ze daar wel rondhangen, maar had er nog geen last van gehad.

Zo’n tien jaar geleden was er ook een groep die voor overlast zorgde. Die keer rond Burggravenambacht en Calveslo. In die tijd stonden er op het grasveld voor Burggravenambacht speeltoestellen en daar hing een groep jongeren die voor overlast zorgde. Ik kan me nog herinneren dat ik vrienden op bezoek had. Ze waren op de fiets gekomen en toen ze wilden vertrekken bleken alle ventielen uit de banden gehaald. Dat soort poepelegeintjes. Heel erg irritant. In die periode bezocht ik nog wel eens een vergadering van de Dorpsraad. In die tijd had je een buurtregisseur, een jonge energieke vent die er werk van ging maken. Hij is in gesprek gegaan, de speeltoestellen zijn weggehaald, het probleem heeft zich daarna vanzelf opgelost. Ook kinderen worden groot.

Maar de overlast waar nu sprake van is, is van een andere orde. Vernielingen en intimidatie. De buurt voelt zich niet meer veilig. En het gaat hier om van die jonkies, die nog niet eens droog achter de oren zijn. 9, 10 en 11 jaar oud, superbrutaal en samen staan ze sterk. Je handen gaan ervan jeuken, maar dat is natuurlijk niet de oplossing.

Verveling is vaak de oorzaak van dit soort gedrag. Groepsgedrag doet de rest. Stoer doen tegenover je vriendjes. Het skatepark Kudelstaart aan de Bilderdammerweg is lang geleden geopend om de jeugd een plek te geven waar ze zich konden vermaken. Dat was een mooi initiatief om iets te doen voor de jeugd in Kudelstaart.

Ik kan me heel goed vinden in de reacties die ik lees op internet over dit probleem. Gebiedsverboden uitvaardigen, fatbikes in beslag nemen, dat zal ze leren. Maar wat lost dat op? Op korte termijn haal je de angel eruit en dat moet natuurlijk gebeuren. Maar op de lange termijn los je het probleem niet op. Daar is meer voor nodig. Anders heb je over een paar jaar weer het gedonder in de glazen. Gelukkig lees ik over een stapsgewijze aanpak waarbij ook gesprekken met de ouders plaatsvinden. Pak het bij de wortel aan. En zorg tegelijkertijd voor een toekomst voor de jeugd in Kudelstaart.

Zolang als ik al woon in dit mooie dorp hoor ik dat er plannen zijn over een jeugdhonk waar de jonkies terecht kunnen. Zorg voor begeleiding zodat ze niet ontsporen, betrek de ouders erbij. We staan voor grote uitdagingen in dit dorp. We krijgen meer en meer te maken met een multiculturele samenstelling van onze inwoners. We zullen ons moeten voorbereiden op veranderingen en moeten ervoor zorgen dat we met elkaar in gesprek blijven en oplossingen vinden voor dit soort uitdagingen. Wat dat betreft kunnen we nog wat leren van de grote steden waar deze problematiek al langer bekend is. De aanpak daar: samenwerken van politie met jongerenwerkers, negatieve groepsdynamiek verstoren, de sociale positie van jongeren versterken en perspectief bieden. En laten we niet vergeten dat het nog kinderen zijn. Die hebben aandacht en zorg nodig. En af en toe een corrigerende tik,

Paul Bras is een geboren en getogen Amsterdammer die nooit gedacht had ooit een Kudelstaarter te worden. Totdat zijn woonplaats een café kreeg, toen was hij om. Zou zelfs van de daken kunnen schreeuwen dat hij daar ‘groos’ mee is. Muzikaal talent maar dat schreeuwt hij dan weer niet van de daken. Bescheiden en zachtmoedig.