Column: ‘Voorjaarsschoonmaak 1950’

Door: Belle Fleur. Mijn moeder ruikt naar boenwas. Zij is geen vrouw om naar boenwas te ruiken, zeg ik met de kennis van nu. Chanel nr. 5. is wat bij haar hoort. Zij is mooi en niet alleen in mijn ogen, maar  ook in de ogen van anderen. Mijn vader weet het ook. Hij heeft haar lief. Als  zij in zijn leven komt is het lente. Heel Holland is de bruid.

Elk jaargetijde heeft in het lange huwelijk van mijn ouders zo zijn rituelen. Te beginnen met de voorjaarsschoonmaak. Ik herinner me voornamelijk hoe mijn moeder bezig is met het in de was zetten van het eikenhouten meubilair. Zij rust niet voordat elk meubelstuk glimt en glanst. Boekenplanken worden leeg gehaald, boeken een voor een uitgeklopt. Het zijn er veel. Zingend gaat ze door het huis. Hoe kan een mens zoveel plezier beleven aan het soppen en stoffen van zijn huis? Die genen erfde ik niet!

Als alles een grote beurt heeft gekregen, worden op kastjes en tafeltjes schone kleedjes gelegd. Geborduurde of door mijn oma gehaakte kleedjes, die op een eerder tijdstip al door de stijfselpot zijn gehaald en  zorgvuldig blijken te zijn gestreken. Er heerst bij ons in de straat een soort competitie, dat voel je in het trillen van de buitenlucht. Wie het eerste de schoonmaak klaar heeft.

Als alles blinkt in huis, komen de stenen paaltjes die door middel van een holle buis aan elkaar verbonden zijn, om zo een afscheiding te vormen tussen tuin en straat, aan de beurt. Met chloor worden ze schoon geboend, totdat ze wit uitslaan. Vijftig jaar na dato staan ze er nog steeds, maar niet meer zo schoon als weleer. En dan mag het zomer worden. Voor mijn gevoel schijnt dan elke dag de zon. De dagen zijn lang, waarin ik buiten speel in de weilanden om ons huis en kikkervisjes vang in de slootjes.

Herfst en winter herinner ik me zittend in de teil voor de kachel. Een keer in de week, op vrijdagavond, de was er omheen om te drogen. Mijn vader in een luie stoel tevreden sigaren rokend.

Dat waren nog eens tijden!