Column: ‘Vette fietsen’

Door: Arjen Vos. “Meneer, mogen we u wat vragen? We zijn bezig met een schoolproject en moeten dat aanvullen met een interview, wilt u daaraan meewerken en vindt u het goed dat we dat filmen?”

Drie jongens, een tikkie schuchter, houden me met deze vragen staande op het Spoorlijnpad langs Yuverta mbo. Voor zoiets ben ik altijd te porren en benieuwd waar het over gaat, stem ik in. Thema is de opkomst van fatbikes in Nederland en wat ik daarvan vind. De vraag is nog niet gesteld of zie ik met hoge snelheid een fatbike naderen. “Snel, filmen,” zeg ik, maar de zwarte flits is al voorbij voordat de aangewezen cameraman in actie kan komen.

Ik kan het natuurlijk niet laten de jongens een tip te geven over het beste camerastandpunt (fietspad met verkeersbord schuin weglopend in de horizon) en vertel iets over de onberekenbaarheid van deze veelbesproken vervoermiddelen.

Dat ze je ineens inhalen en het bijzonder gevaarlijk kan zijn als je nietsvermoedend linksaf wil slaan omdat je gewend bent op je gehoor af te gaan. Nou maken fatbikes nog enigszins geluid, alsof er een flinke zwerm geelpoothoornaars nadert. Gewone e-bikes hoor je helemaal niet aankomen en vind ik daardoor nóg gevaarlijker. Bijna werd ik eens van mijn sokken gereden toen ik een keer op het fietspad langs de watertoren linksaf wilde slaan naar het Flower Art Museum en zonder omkijken voorsorteerde. Aan alle e- en fatbikebezitters daarom het verzoek om even te bellen wanneer je een langzamere verkeersdeelnemer inhaalt. Net zoals wielrenners doorgaans doen. Ondertussen probeer ik mijn gewoonte af te leren om niet om te kijken. Én wat vaker een fietshelm op te zetten.

Terug naar het interview met de mbo-studenten. Of ik ook vond dat er speciale verkeersregels moeten komen voor fatbikes. Het was precies de dag nadat de gemeente Houten een maximumsnelheid van 20 km/u hand aangekondigd op een druk fietspad. Ik zei dat eigenlijk wel een prima regel te vinden. Of het nu wel of niet wettelijk verdedigd kan worden is een tweede maar heel goed om een signaal af te geven, dacht ik.

Na deze korte vragen was het straatinterview klaar, wenste ik hen succes met hun onderzoek en dacht terug wandelend naar huis nog eens na over het fenomeen fatbikes. Wat vind ik er nou eigenlijk van? Omdat ik langs de route woon van schoolgaande jeugd zie ik ze dagelijks passeren. Traag trappend en steevast met de telefoon in de hand waarop de ogen zijn gericht, komen ze in sneltreinvaart voorbij. Niet zelden met twee of soms drie tegelijk op één fatbike.

Het aantal ongelukken schijnt in verhouding met gewone fietsen vele malen hoger te zijn. En de verwondingen ernstiger. Wat vind ik ervan..? Wat mij betreft mag iedereen zelf weten hoe hij/zij zich door het verkeer beweegt. Zolang het veilig gebeurt, verkeersregels worden nageleefd, je fatbike niet opgevoerd is en je anderen niet tot last bent; ga gerust je gang. Voor de fatbikehaters: willen we soms terug naar de tijd van (opgevoerde) en stinkende brommers met doorgezaagde en daardoor knetterende uitlaten? Dan is een fatbike toch een schoner alternatief.

Maar wat ik er óók van vind: elektrisch aangedreven fietsen maken mensen luier. Spierkracht neemt af en conditie vermindert. “Ja maar,” hoor ik u denken, “dankzij de elektrische fiets komen mensen wel vaker buiten en stappen minder snel in de auto.”

Slecht excuus. Het is een keuze. Met de e- of fatbike naar de sportschool om daar vervolgens aan je spierkracht en conditie te werken? Zoiets gaat er bij mij niet in. Ik heb vorige maand een nieuwe fiets gekocht. Een ‘analoge’. Acht versnellingen garanderen mij een soepele rit over heuvels en door tegenwind. Ik hoefde hem van René (Waning) niet eens te verzekeren. “Een eenvoudig slot is voldoende,” zei hij, “gewone fietsen stelen ze tegenwoordig niet meer.”

Voordeel op voordeel. Maar verder: ieder zijn plezier. Dát vind ik ervan.

Arjen Vos hanteert sinds zijn middelbare schooltijd de camera, en later ook pen en toetsenbord. Mede-oprichter en thans hoofdredacteur van AalsmeerVandaag. Altijd geïnteresseerd in mensen. Chaotisch, jongensachtig, vader van vier kinderen en opa van twee kleinkinderen.