Nieuwe Nederlanders: ‘Wij willen niet meer weg uit Kudelstaart’

Eens in de zes weken vindt er in het raadhuis een naturalisatieceremonie plaats waarbij mensen met een niet-Nederlandse nationaliteit de ‘verklaring van verbondenheid’ afleggen waarmee ze officieel Nederlands staatsburger worden. AalsmeerVandaag spreekt regelmatig af met deze Nieuwe Nederlanders om hun levensverhaal te horen en te weten te komen hoe hun nieuwe land en woonplaats hen bevalt.

Door: Jan Dreschler. Sunan en Anthony woonden 11.000 kilometer van elkaar vandaan. Maar het internet overbrugt elke afstand. Ze zijn nu al weer twintig jaar samen. De wieg van Sunan stond in het noorden van Thailand. Afgelopen maand kreeg zij het Nederlandse staatsburgerschap. ”Ik vind Nederland een fijn land.”

Sunan van Noordenne-Uamsap (49) groeide op in een hecht gezin, samen met twee zussen. Haar vader was landbouwer. Hij verbouwde onder andere maïs en suikerriet. Het was hard werken en het gezin was niet rijk. Maar het was wel een heel warm gezin, waar ze dankbare herinneringen aan heeft.

Tot haar twaalfde ging ze naar school, maar doorleren zat er niet in. Daar was geen geld voor. Op haar zeventiende is ze naar Singapore gegaan om bij een gezin te werken in de huishouding. Zij hadden ook een winkel waarin ze af en toe bijsprong. Sunan zou er tien jaar blijven. Daarna keerde ze terug naar Thailand om daar een bestaan op te bouwen. Maar twee jaar later woonde ze in Nederland, waar ze op 6 mei 2006 op Schiphol aankwam. Wat er in die twee jaar gebeurde, had alles te maken met liefde.

Over een andere boeg
Haar echtgenoot Anthony was tien jaar getrouwd geweest en gescheiden zonder dat er kinderen waren gekomen. Hij wilde graag een gezin stichten en het was hem opgevallen dat mensen uit Thailand heel vriendelijk zijn. Bovendien interesseerde de cultuur hem. Hij gaf zijn naam en bijzonderheden op bij een bemiddelingsbureau en moest toen afwachten of dat wat zou opleveren.

Sunan, op haar beurt, besloot, nu ze weer terug was in Thailand, het over een andere boeg te gooien en volgde een massageopleiding. Van een cliënt die ze onder handen had, hoorde ze van een Nederlandse man die graag kennis wilde maken met een Thaise vrouw.

Schot in de roos
Er kwam contact tot stand, er werd over en weer gemaild, er werden foto’s uitgewisseld en er werd twee keer gebeld, maar dat was een dure aangelegenheid. “Hij had wel een fijne, rustige stem,” zegt ze. Er leek een duidelijke klik te zijn en dus boekte Anthony op 13 januari 2006 een vakantie naar Thailand om nader kennis te maken.

Het bleek een schot in de roos. Sunan haalde Anthony op van het vliegveld. Samen hebben ze Thailand bekeken en ze heeft hem aan haar ouders voorgesteld. De vakantie eindigde met een bezoek aan de Nederlandse ambassade om te zien wat er geregeld zou kunnen worden met betrekking tot de overkomst van Sunan naar Nederland. Anthony vat de rest van de geschiedenis samen: “Ik voel me al twintig jaar elke dag gelukkig.”

Moeilijke taal
Met de toestemming door de overheden ging alles bijzonder vlot, zodat Sunan na een paar maanden hier aankwam. Het stel ging wonen in een appartement in Amstelveen en na drie maanden was Sunan zwanger van zoon Tony. Dochter Nency volgde in 2009. Het gezin woonde toen al in Kudelstaart. “Ik moest natuurlijk inburgeren en heb binnen een jaar mijn diploma gehaald. Ik vond Nederlands overigens wel een hele moeilijke taal.”

Om de Nederlandse nationaliteit te kunnen verwerven zou Sunan, omdat ze niet getrouwd waren, de Thaise nationaliteit moeten opgeven en dat vond ze toen wel moeilijk. Dus moest ze herhaalde malen naar de IND voor verlenging van de verblijfsvergunning, eerst voor vijf jaar en daarna voor tien jaar.”

Voluit ingeburgerd
Aangezien wel duidelijk is dat hun toekomst hier in Nederland ligt – “wij willen niet meer weg uit Kudelstaart” – besloten ze om drie jaar geleden te trouwen en vervolgens is de naturalisatie aangevraagd. Als getrouwde vrouw kan Sunan haar Thaise paspoort behouden, maar verder is ze voluit ingeburgerd als Nederlandse.

Wereld van verschil
“Ik vind Nederland een leuk en fijn land. Dingen zijn hier ontzettend goed geregeld en de mensen zijn gelijkwaardig aan elkaar. In Thailand zijn er allerlei rangen en standen. Thailand is een koninkrijk, maar als je ziet hoe anders de koning zich daar gedraagt dan koning Willem-Alexander, die met mensen op de foto gaat en handen schudt, dan is dat een wereld van verschil. Ook is Nederland een echte rechtsstaat, terwijl in Thailand toch meer corruptie is,” aldus Sunan.

Wat haar ook opviel is dat Nederlanders precies zijn in hun afspraken. “In Thailand weet je nooit precies wat een afspraak behelst. Je gaat elkaar wel ontmoeten, maar het kan best een uurtje eerder of later worden. In Nederland spreek je alles precies af en als je vijf minuten te laat bent, dan hangt er wel iemand aan de lijn.”

Het Thaise gevoel
Er wordt in huize Noordenne zowel Nederlands als Thais gegeten. Met name de kipcurry, in de rode, gele of groene variant, met gebruik van veel kokos, is een topper. Sunan heeft haar rijbewijs gehaald. Toen de kinderen nog klein waren, bleef ze thuis en was actief als overblijfmoeder op de basisschool. Sindsdien werkt ze op de bloemenveiling en maakt ze boeketten. Ze heeft veel internationale vrienden en is ook actief met badminton en fitness. Er zijn ook een aantal vrienden uit Thailand en op verjaardagen zien ze elkaar. “Dan is er wel even het Thaise gevoel, met Thais eten en Thais praten enzovoort.”

Sportieve kinderen
Sunan en Anthony zijn geweldig trots op hun kinderen. “Ik heb altijd het gevoel gehad dat ik als buitenlandse wil dat mijn kinderen niet onderdoen voor anderen en ze waren ook heel sportief en actief in zwemmen, gymnastiek en judo. Toen de kinderen klein waren, reed ik ze met de bakfiets overal naartoe. Tegenwoordig brengt vader Anthony ze geregeld naar hun bestemming. Wat dat betreft zijn de weekenden goed gevuld, want gesport wordt er nog steeds. Tony voetbalde twee jaar bij Telstar en nu in Hoofddorp. Hij studeert daarnaast fysiotherapie. Nency zit nog op de havo en handbalt op hoog niveau in Volendam.”

“Het is onze gewoonte om om het jaar een aantal weken naar Thailand te gaan. We brengen dan twee weken door bij de familie en toeren twee weken door het land. Het leven is daar niet duur. Alleen de tickets daar naartoe, die lopen aardig op. Als je die betaald hebt, is je portemonnee wel even leeg…”

(Foto’s: Jaap Maars)