Joke gouden kracht voor Sparnaaij Juweliers

Door: Arjen Vos. Als ‘jongste bediende’ zag ze Jan Sparnaaij op zijn kinderfietsje voor de winkel langs racen. Deze week beleeft ze haar vijftigjarig jubileum als medewerkster van de vermaarde juwelierszaak. “Vooral andere mensen vinden het bijzonder, ik ga gewoon graag naar mijn werk,” aldus Joke Hoogervorst.

Het waren andere tijden toen Joke in het voorjaar van 1976 bij Sparnaaij Juweliers solliciteerde. Destijds was de winkel gevestigd op de hoek van de Weteringstraat en Marktstraat waar nu Pasta Vino zijn gasten verwent. “Als zestienjarige was ik net klaar met de nijverheidsschool, had al bijna vakantie en had wel interesse om in een parfumerie of juwelierswinkel te werken. Ik mocht op gesprek bij meneer Sparnaaij. Dat duurde ongeveer een half uurtje waarbij hij vroeg waar ik vandaan kwam en wat ik leuk vond.  De dinsdag erop mocht ik al beginnen. Het ging allemaal heel snel. Ik heb dus nooit van een schoolvakantie kunnen genieten.”

Jachtgeweren
Joke beschrijft een winkel die wat aanbod betreft nog een heel stuk uitgebreider was dan de juwelierszaak zoals die nu is. Niet alleen werden er sieraden, horloges, klokken en cassettes met couverts verkocht, Sparnaaij deed ook in brillen en verkocht zelfs jachtgeweren. Een geheel nieuwe wereld voor Joke. “Van meneer Sparnaaij moest ik eerst maar eens kijken of het wat voor me was maar het voelde gelijk alsof ik in een familie terechtkwam. Vooral goed kijken en luisteren en alles meemaken. Hoe sieraden en uurwerken in de werkplaats gemaakt en hersteld werden; ik stond overal met mijn neus bovenop. Geweren heb ik nooit verkocht. Wel de jachtpatronen die we hadden in zestientjes en achttientjes.”

Vijf maanden in de kelder
De winkel paste Joke als een warme jas en dat gevoel moet wederzijds geweest zijn. “Ik was als de winkeldochter die nooit meer weg wilde of die je nooit meer kwijtraakt.” Ze maakte in een halve eeuw heel wat veranderingen mee. De verhuizing naar de hoek van de Zijdstraat was ingrijpend en later de verbouwing toen de winkel vijf maanden lang gevestigd was in de kelder van het tegenovergelegen Modehuis Mantel. Voor Joke zelf was de grootste verandering de opkomst van de computer die het einde inleidde van het bonnetjestijdperk.

Geen dag hetzelfde
Dat Joke het zelf ‘wel leuk maar ook een normale zaak’ vindt om vijftig jaar vol te maken bij dezelfde werkgever, al is dat niet meer de eerste ‘meneer’ (Janus) Sparnaaij maar zoon Jan (van het fietsje), is al bijzonder op zich. Het moet immers maar blijven klikken met collega’s en het werk moet genoeg uitdagingen houden. “Nog steeds is geen dag hetzelfde,” zegt ze, “ik vind het heel fijn om mensen blij te maken. De ene keer is het een stelletje dat gaat trouwen, de andere keer een sieraad ter nagedachtenis aan een dierbare. Door de jaren heen heb ik zo verschillende generaties voorbij zien komen.” Daarover gesproken: inmiddels is ook zoon Joep in vaders en opa’s voetsporen getreden en dochter Floor met regelmaat op de winkelvloer te vinden. “Ik vind het heel mooi dat de zaak voortgezet wordt met Joep.”

Eerst langs Joke
Op sieraden ben je zuinig. Zo voelt het ook zoals Jan over zijn trouwe medewerker spreekt. Over de betekenis die Joke heeft voor het team van Sparnaaij zegt hij: “Joke heeft zoveel ervaring, ze kent niet alleen de klanten maar ook de producten. Daarbij leren we nog bijna wekelijks van haar. Als wij iets binnenkrijgen om te taxeren, laat ik het altijd het liefste eerst door Joke bekijken. Ze mag het zelf heel normaal vinden dat ze hier vijftig jaar werkt, wij vinden het buitengewoon bijzonder.”

Is een halve eeuw juwelierswerk een reden om met pensioen te gaan? “Ik heb het ook thuis best naar mijn zin maar zou het werk nog niet willen en kunnen missen.”

(Foto’s: Arjen Vos)