Door: Sem van Hest. Mijn vrouw en ik gingen naar de Fabrique des Lumières op het Westergasfabriekterrein. Een kleine onderneming vanuit Nieuw Oosteinde. Eerst met bus 357 naar de halte Amstelveenseweg, overstappen op metro richting Isolaterweg en met bus 22 naar het Nassauplein. We gingen naar het ‘grootste digitale kunstcentrum van Nederland’, zoals ze het zelf aanprijzen. Naar het ‘Rijk der Farao’s’ waar we al lovende recensies van vrienden en kennissen over ontvangen hadden.
Naar die ervaring waren we op weg. Ruimschoots op tijd om het tijdslot te halen. De 357 was op tijd, uitchecken en naar boven. Inchecken en op dat moment komt de metro richting Isolatorweg binnenrijden. Je moet nog een afstandje afleggen, dus een sprintje getrokken. Ik heb daar toen ervaren dat het perron niet waterpas ligt. Er zijn tegeltjes die wat boven het maaiveld uitsteken en mijn ene voet wist heel precies een van die tegeltjes op te zoeken. Het natuurkundig verschijnsel deed zich voor dat als iets blijft haken achter een obstakel met enige vaart, het object, ik in dit geval, voorover naar beneden ijlt. En terwijl mijn snufferd zich snel richting tegeltjes spoedde was mijn instinctieve reactie mijn lijf iets te keren zodat de aanraking tussen hard (tegels) en zacht (mijn vel) niet die snufferd werd maar schouder, elleboog en heup. In een flits keek ik omhoog, voor mij de geopende deuren van de metro, en om me heen verschrikte gezichten, mensen die op mij afkwamen en ik die binnen de kortste keren weer op de been was, de spurt voortzette, net op tijd de metro in sprong, gevolgd door mijn eega, en enige verbijsterende gezichten achter me liet, de deuren sloten zich en ik zat.
Dan komt het moment van realisatie. Mijn duim bloedde ook nog. Uiteraard niet eerder gemerkt. Dat viel pas op toen bleek dat mijn lichtgekleurde broek ineens een nieuw patroon van kunstige rode vlekken vertoonde. En ik mij inmiddels helemaal geen grote jongen voelde. U kent dat gevoel wellicht. Bloed trekt uit je hoofd, je verlangt naar water vanwege een droge mond en je weet niet hoe je moet zitten, liggen om je figuurlijke hoofd boven water te houden. Mijn vrouw had zich over mijn bebloede duim ontfermd en inspecteerde verdere eventuele narigheden.
De passagiers in de metro hadden mijn smak uiteraard ook gezien. Een jonge vrouw bood een flesje spa blauw aan, een andere jonge vrouw kwam met paracetamollen en een jongeman vroeg bezorgd hoe het met mij ging, of hij iets kon doen. Alle drie, schat ik, rond de 25 jaar. Alle drie begaan met een oude man, althans zo zullen ze mij wel beschouwd hebben, en ze hebben nog gelijk ook. Het water en de paracetamols deden hun werk en uiteindelijk ruimschoots op tijd aangekomen op het Westergasfabriekterrein waar we nog een koffie dronken en de jonge serveerster mij extra op betadine en een mooie blauwe pleister trakteerde.
De koffie, met appelpunt voor de schrik, maakte het werk van water en paracetamols af. Ik begon me steeds beter te voelen. En voor de vraag kwam vroeg ik mezelf al af waarom ik in hemelsnaam dat sprintje zo nodig moest trekken. Nog geen 10 minuten later zou er weer een komen en wij hadden tijd genoeg. En ik dacht aan die drie jongelui in de metro. Het “watermeisje” wilde geen geld voor de fles, de paracetamol werd spontaan aangeboden, de interesse van de jongeman was oprecht. Het gaf mij een hoopvol gevoel. Zo over de jeugd van tegenwoordig.
De wieg van Sem stond in Venlo maar in Aalsmeer voelt hij zich net zo thuis. Was docent op een toeristische opleiding en na zijn werkzame leven onder meer actief in de wijkraad van Aalsmeer-Oost. Sinds 2014 programmamaker bij Radio Aalsmeer waar hij wekelijks Sem Op Zaterdag presenteert.
/LJ-de-Vries.png "LJ-de-Vries")
