Overweldigend jazzconcert op Nieuwe Meer

Door: Pierre Tuning. (Recensie) Een kunstenaar die via een medium probeert zichzelf te begrijpen, zal moeten leven met het besef dat zijn activiteiten zullen leiden tot het weergeven van het onbegrijpelijke.

Zondagmiddag drong dat zo diep in mij door, dat (vanwege de Parkinson) mijn overgevoelig zenuwstelsel helemaal op tilt ging. Oppervlakkig, rationeel, zeg ik wel eens tegen de jazzmuzikanten, dat het hoogste doel is, al improviserend iets te spelen ‘dat je niet kunt’ – dat wil zeggen dat je zoekt naar het wonder van de optimale creativiteit: als je jezelf zou terug zou horen, snap je niet hoe je tot die magische hoogtepunten bent gekomen.

Datzelfde maakt een jazzmuzikant mee: als de pianist Jos van Beest voor de tweehonderdste keer ‘Misty’ speelt (een compositie van Erroll Garner), dan probeert hij dat intenser dan ooit te vertolken – en als het lukt, komt hij tot een climax die hemzelf verbaast.

Nog een voorbeeld. Het Franse chanson ‘Les feuilles mortes’ is als  jazz standard ‘Autumn Leaves’ overal in de wereld honderdduizend keer gespeeld. Maar zoals het zondagmiddag klonk uit de saxofoon van Benjamin Herman, de piano van Jos van Beest, de contrabas van Marcel Booij en de drums van Ben Schröder heeft het nooit geklonken – en zo zal het nooit weer klinken.

Dat is het wonder van de jazz…