Column: ‘Telefoon onder het bed’

Door: Rinus Zuidervaart. Een merkwaardige klap deed mij ontwaken uit comateuze nachtrust. Langzaam kwam ik tot de conclusie waar ik was, in bed, en resultaat van wat half Nederland ondanks gezonde adviezen toch doet; met mobiel in bed in slaap vallen. Mijn telefoon lag nú vrijwel zeker onder mijn bed.

Buitenboord hangen ter controle was geen optie. Dan zou ik mijn telefoon achterna gaan.

Nee, de warmte van het bed  hield mij nog wel horizontaal.

Door het gemis van telefoon was actuele tijd mij onbekend.  Maar mijn mobiel zou zonder mijn tussenkomst over aantal uur afgaan.

Ik besloot de hulpknop aan de muur in te drukken. Persoon van de nachtdienst moet raar hebben gekeken naar de locatie van herkomst. Ik bel nooit.

Techniek van het alarm is zo geregeld dat ik achter mijn gesloten slaapkamerdeur iemand via een intercom hoorde praten. Communiceren is op deze manier onmogelijk.

Dus ik nam aan, omdat ik toch geen frequente beller ben, dat de nachtdienst zonder verdere hulpvraag van mij richting mijn appartement zou rennen.

Natuurlijk voelde ik mij bezwaard. Dit was niet echt een spoedeisende oproep.

Een kort belletje aan de voordeur en een dame sjokte naar binnen.

Ik: ”Volgens mij ligt mijn telefoon onder mijn bed.”

Ze rommelde best wel ruw met mijn bed. Maar ik was nog steeds te slaperig.

Ze trok nu het bed van de muur.

“Ja ik zie uhm,” Maar maakte geen aanstalten het ook op te pakken.

Ik bleef dizzy verbouwereerd achter. Zij verdween in de nacht zonder iphone op mijn nachtkastje achter te laten

Een actie vergelijkbaar met de vraag ‘kan jij bij de suiker?’

En dat een grappenmaker dan zegt: ‘ja hoor’. En vervolgens je zonder zoetmaker laat zitten.

Warmte en slaap overwon het.

Geen zorgen kennelijk over wekker ook. Die staat keurig elke werkdag bijtijds afgesteld. Het risico dat-ie onder mijn bed kon afgaan maakte me ook niet onrustig.

Opeens schuifdeur open.

Nieuw gezicht, dagdienst.

“Goedemorgen. Uw telefoon ligt onder uw bed hè?”

Twee dingen bedacht ik: het was geen droom en de overdracht tussen diensten, hoe merkwaardig ook, is goed.

Wel met jetlaggevoelens was onmisbaar communicatiemiddel terug op nachtkastje.

De zorgdame van dienst vond het ook een tikkie ongewoon allemaal en bood aan als toegift mij per rolstoel naar de receptie te brengen.

Rinus Zuidervaart is parttime ‘bewoner’ van de gemeente Aalsmeer. Vermaakt zich als cliënt op de dagbesteding van Ons Tweede Thuis, locatie Mendel, met onder meer schaken en computerzaken. Heeft een neus voor taal en laat zich inspireren door Godfried Bomans. Verzamelt op zijn eigen tijd en in zijn eigen tempo columns van gebeurtenissen uit zijn leven.