Door: Rinus Zuidervaart. Toch even in de boekenkast gekeken en inderdaad, haar eerste boek:’ Taal is zeg maar echt mijn ding’ kon ik zo terugvinden.
Nu slechts één dag na haar dood word ik stil. Toegegeven, ooit van een cabaretshow op tv was ik (als ik dat nog mag zeggen) niet onder de indruk. Maar dat ze met geen enkele cabaretière in Nederland te vergelijken is, werd al snel duidelijk.
Haar beschrijving over twee Amerikaanse meisjes achter haar in de bus hoor je letterlijk voltrekken. Zinnen gaan in toonhoogte naar boven en beneden.
Geen lettergreep ontging haar
Observeren werd haar kenmerk.
Zou ze, gelijk een ooit jeugdige Sonja Barend, bij het klimmen der jaren, rimpels krijgen als deze nare ziekte haar niet had geveld?
In haar laatste column schrijft ze dat ze na de kuur een beetje op apegapen ligt.
Paulien gaat natuurlijk dat apegapen ontleden; waarom is het geen apen gapen en waar komt het überhaupt vandaan?
Tot het eind gefascineerd door taal.
Want dat was tenslotte echt haar ding..
Rinus Zuidervaart is parttime ‘bewoner’ van de gemeente Aalsmeer. Vermaakt zich als cliënt op de dagbesteding van Ons Tweede Thuis, locatie Mendel, met onder meer schaken en computerzaken. Heeft een neus voor taal en laat zich inspireren door Godfried Bomans. Verzamelt op zijn eigen tijd en in zijn eigen tempo columns van gebeurtenissen uit zijn leven.


















/LJ-de-Vries.png)





Eén reactie
Zij was een mooi en bijzonder mens, hoogbegaafd en had oog voor detail en opmerkingsgave.
Een ander leuk boek over taal is “Dat hoor je mij niet zeggen” met als ondertitel ‘de allerbeste taalcliches’, schrijvers Wouter van Wingerden & Pepijn Hendriks,