‘Aalsmeer leeft alsof het zijn laatste dag is’

Door: Lendel Vos. De leukste week van het jaar voor menig Aalsmeerder, voor sommigen ook een week die ze liever aan zich voorbij laten gaan. In ieder geval was AalsmeerVandaag vrijdagavond aanwezig om verslag te doen van een avond die massaal bezocht werd door Aalsmeer en de regio.

Waar je donderdag en woensdag op elk moment van de avond binnen een kwartier de tent in kon, moet je vrijdag minstens veertig minuten in een rij proberen te overleven die meer weg heeft van een menselijke drukpers. Net als weinig ruimte voor mensen, is er ook weinig ruimte voor fatsoen. Voor wie brutaal wil voordringen is dit natuurlijk gewoon mogelijk, de fatsoenlijke mensen staan namelijk toch achterin de rij. Maar op een gegeven moment kom je na een lijdensweg toch binnen. Een moment van opluchting.

Eenmaal langs de ‘Rij der Verdrukking’ komt men in de ‘Tent der Verdrukking’, waar de verslaggevers van AalsmeerVandaag wel toe zijn aan een biertje. Om de avond uit te houden moet er dus even getankt worden. Na deze snelle pitstop kan het feest gaan beginnen.

Pijnlijk…
Heel feestend Aalsmeer is hier bij elkaar. Maar na wat korte interviews met onbekenden blijkt toch dat bij lange na niet alleen Aalsmeer afkomt op het feest. De schreeuw in het oor “Maak de songtekst af: ‘Dat vind je alleen, bij ons…'” levert toch verrassend vaak een vragend gezicht op. Of pijnlijker nog: “In Amstelveen” op…

Tja, met artiesten als de Bankzitters, Russo en Zoë Tauran op het programma is het logisch dat de tent verder reikt dan de dorpsgrenzen.

Waar het echt om draait
Genieten in de feesttent is een uitdaging. Maar wie zich kan overgeven aan de drukte, de hitte, het chagrijn en alle andere ergernissen die men hoogstwaarschijnlijk heeft, ontdekt waar het uiteindelijk echt om draait: lachen met je vrienden, mee blèren met de muziek en toch ook de alcohol maar zijn werk laten doen en wat je dwarszit voor lief nemen. Want het is tenslotte maar één week per jaar.

Dus: wie begeven zich keer op keer weer in de chaos onder de witte zeilen? Wie bruisen er in de kakofonie? En wiens harten vervullen zich met meer alcohol dan bloed? Aalsmeer! Dat leeft alsof het z’n laatste dag is, een week lang met zijn allen, zwemmen we in Bacardi lemon.

En die lach krijg je niet meer van ons gezicht.

Hopelijk tot volgend jaar.

(Foto’s: Laurens Niezen Fotografie, zie ook de galerij onder de advertentie van Eveleens Makelaars)

De Bankzitters weten hoe een feestje te bouwen