Column: ‘Kunstroute’

Door: Belle Fleur. Na wekenlang ploeteren in mijn atelier slaap ik de nacht voor de Kunstroute meestal heel slecht. Het is een repeterende breuk of zoiets. De meest verschrikkelijke scenario’s spelen dan door mijn hoofd. Eén droom springt eruit.

Dat gaat zo: ’s morgens begroet ik de dag en bedenk dat het eindelijk zover is. Ik zet de openslaande deuren wijd open, laat de eerste zonnestralen binnen en doe een schietgebedje: “Laat er alsjeblieft vandaag een hoop kunstliefhebbers naar mijn werk komen kijken.” Ik droom dat niemand, maar dan ook niemand, de moeite heeft genomen op de fiets te stappen om te komen kijken, al was het maar uit nieuwsgierigheid.

Ik spreek mezelf streng toe. Onze kleinzoon (tien jaar) fietst met een noodgang de werf op. “Hallo oma!” Hij hijst, zoals afgesproken, samen met zijn opa de vlag. Ik zet mijn lievelingsmuziek op: Charles Aznavour. De glazen met de beste wijnen staan klaar. Alleen moeten er nog een paar noodzakelijke boodschappen worden gedaan.

Ik noteer de afspraken en de boodschappen meestal op een klein geel papiertje, dat ik vervolgens boven het beeldscherm van mijn computer plak. Dat werkt doorgaans prima. Maar vandaag niet. Mijn man brengt uitkomst, de schat. Hij fietst wel even langs de Jumbo.

Het miezert als ik naar buiten kijk, en hij is toch al nat. De buienradar stelt mij ook niet gerust.

Onze kleinzoon heeft samen met zijn moeder een lekkere cake gebakken. Trots als een pauw snijdt hij de cake in plakken. Als ik beneden kom, zie ik van verre uit mijn ooghoeken dat hij zijn spaarpot – de oranje leeuw – op tafel naast de plakken cake heeft gezet, met een klein handgeschreven geel briefje erbij: ‘graag fooi voor de cake! bedankt!!!’ Als je goed kijkt, heeft hij nog even getwijfeld of je ‘bedankt’ nou met een d of een t schrijft.

Zijn zakelijk instinct wordt aan mij toegeschreven, onder het motto: “Zoiets slaat soms een generatie over.” Dat waag ik te betwijfelen.

En dan is het feest.

Het begroeten van nieuwe gezichten, het omhelzen van vrienden en familie. Samen beleven we de kunst en de schoonheid van het leven. Dat is waar ik het voor doe.

Dan hoor ik opeens in de verte, boven alles uit, het bekende rochelende geluid van een oude bekende. Hij rookte al stevig in de tijd dat roken nog gezond was, zal ik maar zeggen.

Ik verkoop in de loop van de dag drie van mijn topstukken. En weer is het niet goed.

Het is alsof drie van mijn kinderen op één dag mijn huis verlaten! Wat is dat toch? “Het is ook nooit goed of het deugt niet,” hoor ik mijn lieve moedertje zeggen. En zo is het.

Belle Fleur houdt van de natuur, van wandelen, van buiten zijn. Elke dag. Bloemen spelen een belangrijke rol in het dagelijks leven. Erover schrijven ook. Zingen, schilderen en lezen maken het leven compleet. Een Aalsmeerse in hart en nieren.