Door: Arjen Vos. De teleurstelling bij handbalminnend Aalsmeer was groot na afloop van de verloren finalewedstrijd. Zó dichtbij de titel en hem dan toch door de handen zien glippen was voor de verliezende partij een bittere pil.
Vooraf had Aalsmeercoach Wai Wong er geen wedje op willen leggen. Dat hij de winkansen voor beide ploegen op fifty-fifty inschatte, leek misschien op voorzichtigheid of op het afschalen van al te hoge verwachtingen maar hij bleek er niet dichterbij te kunnen zitten. Een gelijker opgaande strijd dan dit was niet mogelijk. In de krankzinnige slotfase trok Volendam in de laatste milliseconde de stand weer gelijk waarna strafworpen de beslissing moesten brengen.
Helemaal kwijt
In de eerste helft was er niet zoveel aan de hand en leek Aalsmeer op weg naar een soepele zege. De thuisploeg had met zes doelpunten verschil (16-10) een comfortabele voorsprong opgebouwd maar zag Volendam vlak voor rust toch nog terugkomen tot 17-14. Volendam zat er dus plots lekker in en kwam in dezelfde stemming uit de kleedkamer. Dat gold niet voor Aalsmeer dat het de eerste tien minuten na rust helemaal kwijt was en maar één treffer wist te produceren. Binnen no-time trok Volendam de stand gelijk. Toen ook nog zowel Eleftherios Anastasiou voor shirtje trekken en Dennis Vesters voor voetbal een tijdstraf kregen, moest Aalsmeer het zelfs twee minuten met drie veldspelers zien op te knappen. Tactisch spelend wist de regerend kampioen die zonder kleerscheuren door te komen.
Hulp van Volendamcoach
Tot schrik van het Aalsmeerpubliek dat ten opzichte van de fanatieke Volendamse fans bedeesd op hun stoeltjes bleef zitten, liep Volendam ineens weg van Aalsmeer. Het gat van drie doelpunten halverwege de tweede helft (20-23) betekende dat Aalsmeer er ineens vijf meer moest maken om er tenminste een strafworpenserie uit te slepen. De ploeg leek te slagen toen het vanaf 23-23 het heft weer in handen nam en erin slaagde steeds een of twee doelpunten voor te blijven. Terwijl de klok nog tien speelseconden aangaf, gebeurde het ongelooflijke. Al had Aalsmeer daarbij wel de hulp nodig van Volendamcoach Ricardo Clarijs. Die vroeg precies op dat moment een time-out aan. Maar tegen de regels die voorschrijven dat dit alleen mag als de ploeg in balbezit is. De prima leidende scheidsrechters Wolbertus en Weijmans kenden de spelregels en kenden Aalsmeer een strafworp toe. Aan Donny Vink, met negen treffers al topscorer van de wedstrijd, de verantwoordelijke taak om Aalsmeer de derde titel op rij te bezorgen en het luidruchtige Volendamse publiek het zwijgen op te leggen. Hij slaagde. Maar de vreugde was van zeer korte duur. In de paar seconden die nog restten wist Oskar Schöll in een wanhoopspoging te scoren. Passeerde de bal voor of na de 30e minuut de doellijn? De waarnemers moesten het nog eens goed bekijken maar het doelpunt bleek geldig zodat er toch een strafworpenserie volgde. Helaas was het Donny Vink die zijn inzet om Aalsmeer nog in de race te houden gestopt zag worden door Volendamkeeper Tol.
Reclame
Het Volendamse feestje kwam uit de tenen. Dertien jaar had de ploeg moeten wachten om opnieuw tot Nederlands beste te worden gekroond. De teleurstelling bij Aalsmeer was begrijpelijk maar toch klonk er hier en daar ook berusting en werd het Volendam gegund. De gedenkwaardige wedstrijd was pure reclame voor de handbalsport. Dat in een competitie waarin een handjevol clubs de dienst uitmaakt, ook eens een andere club de titel pakt, is misschien jammer voor de verliezer maar goed voor de sport.
(Foto’s: Jaap Maars en Arjen Vos, zie ook de galerij onder de advertentie van Eveleens Makelaars)
/LJ-de-Vries.png "LJ-de-Vries")
