Nieuwe Nederlanders: ‘In Aalsmeer werd ik een ander mens’

Eens in de zes weken vindt er in het raadhuis een naturalisatieceremonie plaats waarbij mensen met een niet-Nederlandse nationaliteit de ‘verklaring van verbondenheid’ afleggen waarmee ze officieel Nederlands staatsburger worden. AalsmeerVandaag spreekt regelmatig af met deze Nieuwe Nederlanders om hun levensverhaal te horen en te weten te komen hoe hun nieuwe land en woonplaats hen bevalt.

Door: Jan Dreschler. Gedurende het eerste deel van haar zelfstandige leven had Marta het gevoel dat werkelijk alles misging. Maar in Aalsmeer, waar ze nu al zeventien jaar woont, ging het beter. “In Aalsmeer ontmoette ik de liefde van mijn leven en werd ik een ander mens.”

In december werd zij genaturaliseerd en kreeg zij de Nederlandse nationaliteit. We spreken elkaar tussen kerst en de jaarwisseling in haar vrij volle appartement, want zij en haar man hebben vele hobby’s die om ruimte vragen. En dan moest er ook nog plaats worden gemaakt voor de kerstboom en een compleet kerstdorp.

Marta Siebeling, geboren Sobotka (40), is al bijna zeventien jaar in Nederland. Ze werd geboren in Plock, een kleine stad ten noordwesten van Warschau. Het was een gesloten katholieke gemeenschap; men had het niet breed, maar alles was dichtbij en overzichtelijk. Het was een gelukkige jeugd. Marta volgde de opleiding tot kapster, maar heeft het vak uiteindelijk nooit echt uitgeoefend.

Relatie liep mis
Ze was al jong moeder. Toen ze nog in Polen woonde, werd haar eerste kind, Aleksander, geboren. De man met wie ze vervolgens samen was, ging werken in Nederland. Ze bleek opnieuw zwanger en volgde hem naar Aalsmeer om een gezin te stichten. “Dat was wel heel eng. Ik kwam met de bus naar Nederland, sprak de taal niet en ook nauwelijks Engels.”

Maar de relatie liep mis en toen zat ze hier met twee kinderen. De jongste, Wojciech, bleek bovendien een hartafwijking te hebben waarvoor medische zorg noodzakelijk was. “Je moet dan communiceren met de artsen terwijl je de taal niet spreekt. In die fase van mijn leven had ik het gevoel dat werkelijk alles misging. Mijn ouders zijn toen naar Nederland gekomen om mij te helpen en wonen hier nog steeds.”

‘Liefde van mijn leven’
Op een gegeven moment kwam een Poolse vriendin met een foto op de proppen van een Kudelstaartse man, met de vraag of ze die niet leuk vond. “Op grond van de foto had ik zo mijn twijfels, maar een nadere kennismaking in het zwembad leverde een heel ander beeld op en uiteindelijk bleek Walter de liefde van mijn leven. We zijn nu veertien jaar samen, waarvan acht jaar getrouwd.”

Met haar zoon, met wie het overigens prima gaat, komt ze al zestien jaar bij dezelfde arts. Laatst zei deze tegen haar: “Je bent in de loop der jaren een heel andere en veel gelukkiger vrouw geworden!”

Robots aansturen
Marta ging boeketten maken bij een Aalsmeers bedrijf en werkt daarna via een uitzendbureau bij HilverdaFlorist waar ze zich bezig hield met zaden. Ze kreeg er uiteindelijk een vast contract. “Na negen jaar ben ik overgestapt Takii Seed, waar het gaat om de verpakking van bloemen en groenten. Ik werk er met veel plezier. Ik ben daar operator, dat wil zeggen dat ik met de computer robots aanstuur die de verpakking uitvoeren.”

Mijn man en ik zijn wel twee verschillende mensen en hebben we ook te maken met verschillende culturen. Al die invloeden zijn ook zichtbaar aanwezig in de woonkamer.

Giraffes, Rembrandt en sjoelen
“We hebben veel hobby’s. Voor mij zijn dat vooral de giraffes en Rembrandt. De giraffe is van oudsher mijn lievelingsdier en de eigenschappen die aan de giraffe worden toegeschreven, zijn voor een deel ook wel op mij van toepassing, zoals wijsheid, intuïtie, visie en leven vanuit je hart.

Ik ben ook zeer geïnteresseerd in kunst en met name Rembrandt is een grote passie. Grote doeken, zoals De Nachtwacht, daar kan ik uren naar kijken. Er gebeurt zoveel op zo’n schilderij. Iedereen weet dat als je Marta een plezier wilt doen, dat dan met een beeldje van een giraffe of een boek over Rembrandt moet zijn. Dan houd ik ook nog van mooie dingen. Ik heb dan ook veel kleren en schoenen. Mijn man wordt er af en toe gek van.”

Een gezamenlijke passie is het sjoelen. De bron van inspiratie is ongetwijfeld schoonvader Sjaak Siebeling, de voorzitter van de Aalsmeerse sjoelclub. “We hebben twee sjoelbakken in huis en zijn ook steevast van de partij bij toernooien.”

‘Rijbewijs halen was heel belangrijk voor me’
Opvallend is dat Marta vrijwel accentloos Nederlands spreekt en zich helemaal heeft aangepast aan het Aalsmeerse. “Ik heb mijn rijbewijs gehaald; dat was heel belangrijk voor me en ik wilde nu ook wel graag Nederlands worden. Ik blijf wel half Pools, maar voor mijn kinderen geldt dat niet. Zij voelen zich voluit Nederlands. Ik vond het voor hen en voor mijzelf belangrijk om ook de Nederlandse nationaliteit te hebben.”

Marta en Walter hebben veel Poolse, maar ook Nederlandse vrienden. Er wordt in huize Siebelink deels Pools en deels Nederlands gegeten. In de Poolse supermarkt kun je bijvoorbeeld Poolse worst kopen en pierogi en andere typisch Poolse artikelen. “Maar ik ben ook gek op stamppotten.”

Marta’s ouders wonen nu nog in Aalsmeer, maar willen mogelijk volgend jaar terug. “Het vaderland trekt dan toch als je wat ouder wordt. En Polen is een prachtig land, met name in het zuiden. Voor mij geldt dat niet. Aalsmeer is voor mij thuis. Het is een geweldig leuke plek om te wonen. Er gebeurt veel, zoals de Feestweek en Vuur en Licht op het Water. Het leven is er wel duur, maar wij zouden niet weg willen.”

(Foto’s: Arjen Vos)