Door: Pierre Tuning. (Pennenstreek 519) Een hele opstelling van muziekinstrumenten stond op het Bacchus-podium klaar om door Diederick Ensink bespeeld te worden. En ja hoor, hij begon natuurlijk met het bespelen van… dat deel van het slagwerk dat door zijn generatie het meest geliefd en door mij het meest gehaat is: de bassdrum – in de 19de eeuw ook wel ‘Turkse trom(mel)’ genoemd. Ik moet dan altijd denken aan de satirische dichter Piet Paaltjens die na een bezoek aan Sempre Crescendo, de Leidse studentenmuziekkamer, schreef:
Hoor ik op Sempre een waldhoorn,
Of ook wel een Turkse trom,
Dan moet ik zo bitter wenen;
En – ik weet zelf niet waarom.
Vraagt een der werkende lieden:
‘Hoe kan een Turkse trom
Of een waldhoorn u zo roeren?’ –
Dan weet ik zelf niet waarom.
Is ‘t wijl in beetre dagen
Een vriend de Turkse trom
Niet onverdienstlijk bespeelde? –
Ach, ik weet zelf niet waarom
Toen dus die bassdrum met een aantal slagen beroerd werd, nam de computer het over en begon uit ‘zichzelf’ (AI?) het ritme te herhalen. Hetzelfde gebeurde met de ritmische vioolstreken, de tonen op de contrabas, een riedeltje op de klarinet en de dwarsfluit – aldus de ‘ritmesectie’ vormend van het welkomstlied, waarmee Diederick het Bacchuspubliek overdonderde.
Hij zong, zichzelf begeleidend op de vleugel, een soepel aaneengeregen ratjetoe van fragmenten en zinnetjes uit het repertoire van willekeurig wie: Queen, André Hazes, Lee Towers, Johnny Jordaan, Gerard Joling en… zeker een aantal popzangers die ik niet ken, maar die steevast in de laatste vraag van de tv-quiz ‘Twee voor twaalf’ aan bod komen.
Toen Diederick opstond om de viool ter hand te nemen, bleef op mysterieuze wijze (AI?) de piano doorspelen. En zo begon deze muzikale alleskunner aan zijn verhaal: hoe hij vanwege zijn hangend ooglid door medeleerlingen op de basisschool gepest werd: ‘Hé, schele!’ Dat werd later, op de middelbare school: ‘Schele homo!’ Diederick betrok de zaal erbij: ‘Wie is er wel eens gepest? Hand opsteken!’ Om vervolgens een tirade te houden tegen het digitaal treiteren – en bedreigen! – op de zg. sociale media. Hij kreeg de hele zaal in beweging met de vraag: ‘Willen degenen die tegen dit misbruik van internet zijn, even opstaan?! Toen kwam het liedje-van-verlangen dat aan die uitwassen een eind wil maken: door het snoer van het toetsenbord door te knippen.
Diederick kon bij zijn troostende moeder met al zijn verhalen kwijt: ‘Mama, ik val op jongens.’ – ‘Ach jongen, dat wist ik allang!’ Zijn vader was vaak afwezig door zijn talloze handelsreizen. ‘Hoe laat komt papa thuis?’ – ‘Over veertien dagen uit China!’
Volgt het meest aandoenlijke loflied op de onvoorwaardelijke moederliefde dat ik ooit gehoord heb. Het komt het dichtste bij de dichtregels die Willem Elsschot honderd jaar geleden schreef:
Gij die later wordt geboren,
Wilt naar wijze woorden hooren:
Pakt die beide handen beet,
Dient het wijf dat moeder heet.
In hun huis in Oostknollendam (één straat: de Dorpsstraat) mist Diederick zijn partner: ‘Hij vliegt; ik heb vliegangst.’ Hij kan de vluchtnummers opnoemen: ‘Nu is hij in Londen, hij vliegt over ons huis, ik zwaai naar hem, zou hij het zien? Hij is gelukkig geland!’ De lammeren in Oostknollendam blaten het Wilhelmus.
/LJ-de-Vries.png "LJ-de-Vries")
