Column: ‘Wie de hoogste veilingprijs had trakteerde op sigaren’

Door: Dick Piet. Zaterdagochtend, 14 september 1968. Seringenstraat 22. Tante Alie giet kokend water op de koffie. Scheutje voor scheutje. Niet te snel, anders loopt het water over de filter. Gewoon een kwestie van geduld, dus. Als de laatste druppel is gevallen, zet ze een theemuts over de volle kan. Kop en schotels staan klaar. Evenals de zelf gebakken Jan Hagel. Kortom, ze kunnen komen, de koffie staat klaar.

Tante Pietje zit in de achterkamer te borduren. Zij houdt zich letterlijk en figuurlijk op de achtergrond. Al dat geregel laat ze graag over aan haar jongere zus. ‘Pie en Aal’, zoals ze in de familie worden genoemd, zijn de enige twee van het dertien kinderen (twee zijn er jong gestorven) tellende gezin van Opa en Opoe Piet, die nooit zijn getrouwd. Zoals dat vroeger in grote gezinnen ging, zijn zij ‘voorbestemd’ om hun ouders een onbezorgde oude dag te bezorgen.

Dat hebben zij op bewonderingswaardige wijze volbracht. Mét een blij gezicht, terwijl het in huize Piet bepaald geen vetpot was. Elk dubbeltje moest worden omgedraaid. De tantes waren zeer betrokken met alles wat zich in de zeer uitgebreide familie voordeed. Iedereen kwam graag bij ze over de vloer. Wat dat betreft, was Seringenstraat 22 altijd een zoete inval. Met als hoogtepunt van de week: de zaterdagochtend.

Dan kwamen de vijf broers (waaronder mijn vader) en één zwager, die allen een eigen kwekerij hadden, op de koffie. Werd de week doorgenomen, met als belangrijkste onderwerp de veilingprijzen (nou ja, politiek en kerk kwamen niet minder aan de orde). En wie de hoogste veilingprijs had ontvangen, moest trakteren op een sigaar.

Zoals gezegd: de koffie is klaar, het wachten is op de mannen. Ik sta voor Seringenstraat 10 met een filmcamera in de aanslag. Als eerste arriveert ome Dirk, de oudste van de broers. Ik ben naar hem vernoemd. Zoals altijd, heeft hij een sigaar in zijn mond. Vervolgens verschijnt zijn zwager, ome Piet van der Meer, eveneens aan een sigaar lurkend. Zij runnen gezamenlijk een kwekerij.

Vader Maarten arriveert. De jongste van het stel. Hij klemt een sigaret tussen zijn vingers; in huis al snel een sigaar. Ome Piet volgt, jawel, ook een sigaar in de aanslag. Dan rijdt ome Wim de Seringenstraat in. Bij gebrek aan parkeerruimte, zet hij zijn auto gewoon dwars tussen twee andere. Op slot doen is er niet bij, ben je gek. Als enige broer heeft hij een bos bloemen voor zijn zusters bij zich. O ja, ook hij heeft een sigaar in zijn mond.

Tenslotte komt ome Arie in beeld. Brede grijns op zijn gezicht en ‘rookvrij’. Zodra hij binnen is, haalt hij een doos bolknakken tevoorschijn. Hij heeft die week de beste veilingresultaten behaald – vandaar die grijns – dus moet trakteren. Zelf neemt hij er nu ook een. De mannen paffen dat het een lieve lust is. Bezorgd kijkt tante Alie de omhoog cirkelende rook na. Ach, eigenlijk is ze niet anders gewend. Opa heeft ook altijd gerookt. Als hij jarig was, kreeg hij zoveel sigaren, dat hij er tot zijn volgende verjaardag mee vooruit kon. Als de mannen broeders weg zijn, zet ze de ramen wel even open.

57 jaar geleden… Het is het allereerste filmpje dat ik maakte. Deed ik dat met vooruitziende blik? Je zou het haast denken. De nostalgie druipt er in elk geval vanaf. Ik heb de beelden daarom gebruikt als slot van de film ‘Kwekersdorp Aalsmeer’, die ik vertoon op het Nostalgisch Filmfestival. Een uniek tijdsbeeld, omdat zo ongeveer alles wat Aalsmeer ooit tot kwekersdorp maakte, inclusief dat koffie-uurtje bij mijn tantes, nostalgie is geworden.

Het twaalfde Nostalgisch Filmfestival wordt gehouden op dinsdagmiddag en -avond 9 september in de feesttent op het Praamplein. De kaartverkoop start op donderdagavond 21 augustus, tussen zeven en acht uur, bij Total Copy Service in de Zijdstraat.

Dick Piet is journalist. Geeft zijn nieuwsgierigheid al meer dan een halve eeuw de vrije loop in de schrijverij. Schopte het tot hoofdredacteur van de Aalsmeerder Courant. Graaft op papier graag dieper dan anderen in naoorlogs Aalsmeer. Pleziert Aalsmeerders veelvuldig met foto’s van vroeger op platform ‘Je bent Aalsmeerder als…’ en met nostalgische filmavonden in de Feestweek waarvoor hij koninklijk onderscheiden werd.