Column: ‘Schoonheid’

Door: Belle Fleur. De brug was open, dus stond ik braaf te wachten, in een dikke laag sneeuw. Die ochtend was het verstandig niet de weg op te gaan, zo luidde het weerbericht. Toch besloot ik eerst een kop koffie te gaan drinken bij een dierbare vriend. Later zou ik de noodzakelijke boodschappen halen voor die dag. Een mens moet eten tenslotte.

Môgge, schoonheid, zegt hij bij binnenkomst. Het klinkt nogal gratuit, maar gezellig is het wel.
We praten een uurtje. Waarover? Eigenlijk vooral over nutteloze zaken. Onbelangrijk dus zou je zeggen. Maar wij kunnen het niet laten.
Als we het leven grondig hebben doorgenomen, gaan we ieder ons weegs.

Hij kweekt al een leven lang, met veel liefde voor het vak, hortensia’s. Alle mogelijke kleuren waar ik zo van hou. Kweker in hart en nieren.
Als je hem zoekt, vind je hem vaak op zijn hurken bezig tussen een grote blauwe bloemenzee.
Onze ouders waren bevriend. Ik ken de mensen die hij kent en omgekeerd. Heerlijk!
Roddelen doen we ook graag. Ik voel me daar niet te goed voor. Het blijft tenslotte onder ons, zeg maar. Zo kom je nog eens iets te weten. Kortom er zit geen systeem in.

Gisteren na thuiskomst, trof ik onze kleinzoon van negen jaar aan. Op zijn gemak schakend met zijn opa. Naast hem een grote zak snoep. “Dat is slecht voor je tanden schat,” hoorde ik mezelf zeggen.

Hij sluit gekweld zijn ogen. Geheel tegen zijn zin gaat hij het gesprek met zijn oma aan. “Vanavond wel goed je tanden poetsen hoor.” “Jaaa- haaa”. Hierop volgt nog een reeks redenen, waarom hij deze keer toch mag snoepen.

Het gesprek deed mij denken  aan mijn eigen opvoeding. Zijn vader, onze zoon dus, kon ook lullen als Brugman. Het zit in de genen zullen we maar zeggen. Uiteindelijk gaf ik beiden hun zin, om ervan af  te zijn. “Slap,” zegt u nu. Ik weet het.

Rond Sinterklaas reden we na schooltijd nog even langs de Action, de meest favoriete winkel in ons dorp van onze kleinzoon. Ik vroeg hem wat hij aan Sinterklaas zou vragen. Een hele reeks aan nutteloze cadeautjes noemde hij achter elkaar op. Tenslotte hoorde ik hem zeggen: “oma, oma,” ik heb zo’n last van keuzestress.” Je kunt er maar mee zitten.

Om het snoepen af te leren zijn we toen maar om de hoek bij de, volgens hem, beste ijsboer van Aalsmeer, een onnodig groot ijsje gaan eten.

Als zijn vader hem ’s avonds, na het eten komt halen, zwaai ik hem uit. Tegen zijn vader schijnt hij gezegd te hebben: “De lucht is uit oma’s spierballen gelopen.”  Tja… De zogenaamde ‘Juliaantjes’ dus. Daar kun je niet boos om worden, maar pijn deed het wel.

Belle Fleur houdt van de natuur, van wandelen, van buiten zijn. Elke dag. Bloemen spelen een belangrijke rol in het dagelijks leven. Erover schrijven ook. Zingen, schilderen en lezen maken het leven compleet. Een Aalsmeerse in hart en nieren.