![](/Media/Default/Columns/sjoelen-.jpg)
MOET KUNNEN
In dit stekelig bedoelde stukje wil ik het even hebben over de toenemende inflatie van de sport. Ik moest daar afgelopen zomer al aan denken toen ik, fietsend onder Uithoorn, bij de roei- en kanovereniging Michiel de Ruyter verrast werd op een partijtje kanopolo op de Drecht: kanovaarders die met een soort schepnet een bal in een doel proberen te mikken. De naam van het tot dan voor mij onbekende spel heb ik op de clubsite moeten opzoeken. 'Een spectaculaire teamsport', las ik ook. De club telt intussen al zes teams.
Zelf beoefende ik eind vorig jaar met de ouwe knarren van Walking Football in De Kwakel het waanzinnig opwindende footgolf en een kilometer verderop kan je op een drassige weide een partijtje boerengolf spelen. Het is me ook al langer bekend dat sportieve zielenpoten, die liever niet gezien willen worden, onderwaterhockey spelen. Op de Winterspelen doen acrobaten in clownspakjes malle kunstjes op skilatten en werkzieke schoonmakers met stoffer en blik proberen een over het ijs glijdende steen vaart en richting geven. Het geestdodende langebaanschaatsen met zijn resultaat vervalsende baankruizingen is evenmin serieus te nemen.
Vogelpik
Tegenwoordig is alles sport. Ik pleit nog voor kampioenschappen flierefluiten en synchroon cakebakken voor paren. Iedereen verdient aandacht, zelfs als je x-benen hebt, een stijve rug of drie ogen in je hoofd. Moet kunnen, zeggen we dan vandaag de dag, liberaal en sociaal voelend. Dat geldt ook voor darts. In België noemen ze dit overschatte caféspelletje al jarenlang vogelpik, een beter passende naam. Een sterke arm, stalen zenuwen en een stoere bijnaam, meer heb je er niet voor nodig. Toch roepen de dartsvrienden op 3 januari, met nog 362 dagen te gaan, dat wereldkampioen Michael van Gerwen sportman van het jaar moet worden. Dat gaat me even te ver. Darts wordt slechts beoefend door ongezond ogende Britten, een aantal Nederlanders en zowaar ook nog een Belg. Geen, Rus, Italiaan, Duitser of Chinees te bekennen. Sorry, kleine sport en opgedeeld in twee zogenaamde wereldorganisaties – ook dat nog.
De drammerige dartsfans, die het zicht op de werkelijkheid even kwijt zijn, zullen binnenkort ongetwijfeld gaan proberen hun vrijetijdsbesteding op de Olympische kalender te lobbyen. Zelfs dan zal ik ruimdenkend zeggen: moet kunnen. Maar als darts wordt toegelaten ga ík bij meneer Thomas Bach, de IOC-voorzitter, het sjoelen promoten. Je hebt er ook alleen maar een soepele arm en een geavanceerd brein voor nodig. Met sjoelen op de Spelen kan er eindelijk goud, zilver of brons door Aalsmeerders worden gewonnen. Alleen in deze knusse laat-ons-maar-schuiven sport blinken ze uit. Dat is al decennia's lang zo. Sjoelen is de huissport van doopsgezinden. De eerste sjoelbak moet ooit aan de Uiterweg gebouwd zijn en Haasje Buijs heeft vervolgens de eerste steen geworpen. Geloof het of niet.
Toppers
Voor de toppers van de Sjoelvereniging Aalsmeer is het scoren van een volle bak geen probleem. Wie dat wil kan het zien in het Dorpshuis van Kudelstaart. Een keer vrijblijvend meedoen kan ook. Om de twee weken suizen de stenen er vrolijk rond en op de grote toernooien zijn Aalsmeerders altijd veeltallig en succesvol aanwezig. Individueel mikte Betty Geleijn in 1983 naar de landstitel en dat goede voorbeeld werd gevolgd door Pia Geleijn ('85) en Cock Tukker ('96 en '97). Ook bij de teamwedstrijden worden de titels net zo vlot gestapeld als de stenen. Sjoelen verdient een topsportnominatie. En als ik binnenkort toch even bij meneer Bach langs ga zal ik hem meteen voorstellen de Olympische Spelen niet om de vier jaar te houden, maar vier jaar aan een stuk. Sporten genoeg. Elke dag één. Moet kunnen.
Tekst en illustratie: Jacques de Jonge
Op de foto vier toppers van Sjoelvereniging Aalsmeer: Cock Tukker, Patrick Harting, Tim van Sommeren en Ronald Polman, vorig jaar winnaars van de nationale titel teamsjoelen (foto's Sjoelvereniging Aalsmeer).
103