Door: Anna Maria Mantel-Giannattasio. Alles heeft zijn tijd. Alles heeft zijn nut. Zomer in Aalsmeer, anno 2026. Het is heet. Niet gewoon warm, nee: bloedheet. De soort hitte waarbij ik op mijn fiets stap en na een rondje Poel denk: waarom heb ik geen airco op mijn stuur?
Maar de heftige hitte heeft ook iets moois gebracht. Een flinke ommezwaai in het straatbeeld van Aalsmeer. De witte, ongebluste melkflessen die ik jaar in, jaar uit onder korte broeken vandaan zag komen, zijn weg. Aalsmeer kleurt langzaam naar een dorp vol bruingebakken adonissen.
Waar vroeger alleen de jetset van Aalsmeer eruitzag als een stratenmaker op vakantie in Fuengirola, loopt tegenwoordig bijna iedereen erbij als een dubbelgebakken volkorenbrood uit de Zijdstraat. Lekker knapperig. We omarmen de droogte met droge humor. Niemand kijkt meer op als een paar honderd mensen met idiote brilletjes naar de zon staan te staren vanaf het Surfeiland. De buurvrouw mag ineens een stuk bloter zijn dan normaal. En als een hardwerkende winkelier besluit vanwege de hitte een uurtje eerder de Poel op te gaan, knikt iedereen begripvol. Gelijk hebben ze!
Groot gelijk.
Ik neem trouwens iets terug. Jarenlang zei ik: als de Poel dichtvriest, smelten de Aalsmeerders. Maar het omgekeerde blijkt ook waar. Als de Poel niet dichtvriest, smelten we óók. En dan ineens is het alweer augustus.
Hoe gaat het met je? Heb je al zin in de Feestweek? Heb je alles op orde? Of ben je zo iemand die op de eerste dag van de Pramenrace ontdekt dat de Penta nog bij de buurman ligt, het bier op is en niemand eigenlijk weet of tante Ria ook komt. En Henk, en die verre neef uit Naarden.
Ach. Ons dorp hangt niet aan elkaar door planning.
Ons dorp Aalsmeer hangt aan elkaar door tradities, feesten, rituelen en geheimen.
Het grootste geheim van Aalsmeer is natuurlijk dat we een dorp zijn van honderden eilanden, slootjes en verborgen doorgangen. Maar dat vertellen we verder aan niemand.
Ssst.
Laat Amsterdam maar denken dat wij alleen maar bloemen hebben.
Tradities hebben we genoeg. Het kerstspel bij de Doopsgezinde Gemeente in de Zijdstraat. Laatste werkdag. Met Pinksteren de draaiplank opkalefateren samen met de buurt. En natuurlijk de ongeschreven dorpsregels waar niemand ooit officieel van heeft gehoord, maar waar iedereen zich toch aan houdt.
Weet je dat in Volendam iedereen na de beruchte Kermis zijn moeder een bloemetje brengt? Is dat geen mooie nieuwe traditie voor ons? Oh ja, bloemen is handel, dat geef je niet zomaar weg.
En dan zijn er de Aalsmeerse feesten.
Vanaf september wordt Aalsmeer weer langzaam zichzelf.
We dobberen langs verlichte boten, staren naar vuurwerk en vragen ons ondertussen af of het vuurwerkhartje er dit jaar weer bij zit. Een vraag die nergens officieel op papier staat, maar die voor veel Aalsmeerders ongeveer dezelfde urgentie heeft als een commissie vergadering van de Gemeente.
We verheugen ons op een Pramenrace met een snelheid en publiek waarbij de Formule 1 verbleekt. Wij zijn echter en leuker. Alleen al omdat we er onderweg aanzienlijk gezelliger uizien dan Max Verstappen.
We gaan snel weer met zijn allen pubquizzen. We schrijven een Aalsmeers dictee en ontdekken dat we allemaal een andere mening hebben in de politieke arena maar dat we samen hetzelfde doel hebben: zorgen dat Aalsmeer een geweldig dorp blijft en dat jongeren daar een plek krijgen om te wonen, werken en dromen.
We vieren dat het Flower Art Museum als een feniks uit de as van het oude gebouw herrijst.
En bovenal vieren we iets wat veel belangrijker is.
Dat we elkaar hebben.
Want dát maakt een dorp een dorp. Niet de bruggen. Niet de boten. Niet de kerken, kroegen of pramen. Maar dat iemand even bij je aanbelt als het niet zo lekker met je gaat. Dat er een pannetje kippensoep voor de deur staat zonder dat je daarom hebt gevraagd.
Dat iemand een klein zetje geeft aan die dorpsgenoot die een beetje vastzit en het allemaal even niet meer weet. Dat je elkaar ziet.
En misschien moeten we daar deze winter maar eens een afspraak over maken.
Dat we wat minder mopperen. Want mopperen is net als een schommelstoel: je gaat wel heen en weer, maar je komt geen centimeter vooruit.
Dus geniet nu nog even van de rust.
Van de hitte.
Van die laatste lange zomeravonden waarop iedereen doet alsof september nog heel ver weg is. Want straks barst het los.
Veel succes aan alle teams tijdens de Pramenrace met het thema 40 jaar geSPIEdenis. Ik verheug me nu al op de Kloothommels, de Natte Nellies, de Poddeworsten, de Vreeselijke Vreekens, De Kale Zak, Team Kees Bonkezak, Duikbootvereniging De Gladde Snorretjes, Von Penta en de Schuddebuikjes.
Weet je…Je hebt er geen B&B Vol Liefde voor nodig.
Aalsmeer is namelijk zoveel smeuïger. Hier kennen we de kandidaten al.
We weten waar ze wonen, wie hun ex is, of hun borsten, billen en ogen vroeger iets meer aan het hangen waren, wie er vroeger met wie heeft gevaren en vooral: wie er een prijs heeft gewonnen tijdens de Pramenrace.
En als je dat eenmaal weet, kom je daar nooit meer vanaf. Dat is het mooie van een dorp.
Je kunt verhuizen.
Je kunt je haar verven.
Je kunt een andere boot kopen.
Maar Aalsmeer onthoudt alles.
En misschien is dat wel onze mooiste traditie.
(Redactie: nog veel meer foto’s van Anna Maria in de galerij onder de advertentie van de Historische Tuin)
Anna Maria Giannattasio is zo iemand die een ruimte binnenloopt en meteen mensen met elkaar in gesprek krijgt. In Aalsmeer verbindt ze creativiteit aan mensen, plannen en kansen, zonder gedoe, gewoon Puur en nooit saai. Met flair, energie en een aanstekelijke nieuwsgierigheid brengt ze ondernemers, makers en bewoners samen. Passie voor Radio Aalsmeer en dol op het Poelgevoel. (Foto: Bo Visions)
/LJ-de-Vries.png "LJ-de-Vries")
19 reacties
Wat heerlijk om te lezen, de energie spat er van af. Heel veel plezier allemaal!
Gewoon gezellig genieten van een gaaf dorp, giga gigantisch goed geschreven.
Luv U
Zo leuk een lust om te lezen,dankjewel Annexatie.
Wat heb je weer een fantastische column geschreven!🩷
Weer geweldig geschreven an ! Precies zoals het is ! 😍👍
💪💪
Allemaal waar en zo moeilijk is het niet, dus gewoon doen.
Net zoals donateur worden van stichting de bovenlanden en dan gezellig meevaren door het gebied met de jaarlijkse donateursavond.
Die gisteren plaatsvond door Aalsmeer Oosteinde.
Ook dat verbindt mensen.
Jaaaa, het hartje is geweldig 🥰
Wat een positief en vrolijk stuk. Ik geniet er zo van om een inkijkje te krijgen in jouw wereld. Je zet alles in een ander perspectief, waardoor ook de doorwaakte nachten vol muggen wel weer meevallen.
Een bloemetje geven aan je moeder vind ik een goed idee, zolang je het maar van een Aalsmeerse bloemist koopt en niet ergens op het industrieterrein.
Als niet geboren, wel getogen import Aalsmeerse ben ik trots op ons dorp en vooral op alle (veelal vrijwilligers) mensen die het mogelijk maken met elkaar te genieten van al het moois dat ons dorp te bieden heeft. Van Sint intocht tot feestweek, leuke winkels en restaurants, het is een voorrecht in zo’n leuk en gezellig dorp te wonen. Waar mensen er voor elkaar zijn, of het eerste hulp bij een omgevallen schutting is of een Lief & Leed buurtactie.
Anna Maria je hebt het weer prachtig beschreven, ook hoog zomer is aan Aalsmeer besteed!
Prachtig geschreven! En wat ben ik blij dat wij dorpsgenoten zijn!! 😍
Wat een geweldig verhaal en foto’s met humor, diepgang, vrolijkheid en verbinding! Precies zoals jij bent en de wereld en Aalsmeer, ziet!
Oh wat heb je dit weer hèerlijk geschreven. En wat is het een heerlijke zomer, en wat kunnen we dan volop genieten van de Poel, de slootjes en de eilanden…
Leuke column weer, Anna-Maria! Blij om in Aalsmeer te wonen. De Aalsmeerse vlag kan bijna weer uit 🥳
TOPPPP stuk.
Je kunt het meisje wel uit Aalsmeer halen, maar je kan Aalsmeer niet uit het meisje halen.
Dus ben ik poos gelee maar weer terug verhuist uit Hoofddorp.
En die redenen noem jij exact.
Trots op mijn dorrup.
wat een raak stuk met leuke fotoos
Top geschreven Anna-Maria. Echt zo als het in het Aalsmeerse is!👍
Leuk stuk Anna-Maria! Als oud Aalsmeerder is het bijna een advertentie om terug te komen naar m’n oude dorp